۞ به وبلاگ مرکا خوش آمدید ۞
*.شهدا ذخائر عالم بقا هستند.*
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


بر قامت رعنای شهیدان صلوات

زمزمه نایب المهدی با حضرتش (عج)
ای سید و مولای من! من جان ناقابلی دارم (گریه حضار) ، جسم ناقصی دارم و اندک آبرویی دارم که این را هم خود شما دادید که همه این ها را فدای انقلاب و نثار شما می کنم . سید ما و مولای ما ،برای ما دعا کن که صاحب این انقلاب شمایی .






عقل باید غربال کننده باشد

روایت بسیار معروفی داریم که در کتاب العقل والجهل کافی، بحار و تحف العقول امده است. وروایتی است که

هشام بن الحکم متکلم معروف از حضرت موسی ابن جعقر(ع).(خطاب به خود هشام) نقل کرده است.

درانجا حضرت به این ایه قران که در سوره زمر است استناد می فرمایند:

( فبشرعبادالذین یستمعون القول قیتبعون احسنه اولییک الذین هدیهم الله واولییک هم اولوالالباب )

ایه عجیبی است:

بشارت بده بندگان مرا انان که سخن را استماع می کنند.بعد چکار می کنند؟

ایا هر چه را شنیدند هتان را باور می کنند وهمان را بکار می بندند یا همه را یکجا رد می کنند؟

(فیتبعون احسنه) نقادی می کنند، سبک و سنگین می کنند،ارزیابی می کنند،ان را که بهتر است انتخاب

می کنند. وان بهتر انتخاب شده را پیروی می نمایند.

انوقت می فرماید:

چنین کسانی هستند که حدا انها راهدایت کرده (یعنی هدایت اللهی و استفاده از نیروی عقل این است)

(واولییک هم اولوالااباب) اینهابراستی صاحبان عقل هستند. این،دعوت عجیبی است.

حضرت خطاب به هشام این طور می فرمایید:

(یا هشام! (ان الله تبارک و تعالی بشر اهل العقل و الفهم فی کتابه فقال) خدا اهل عقل و فهم را بشارت

داده و فرموده:

(فبشرعبادالذین یستمعون القول فیتبعون احسنه....)

از این ایه و حدیث کاملا پیداست که یکی از بارزترین صفات عقل برای انسان همین تمیز وجدا کردن است

جدا کردن سخن راست از سخن دروغ،سخن ضعیف ازسخن قوی، سخن منطقی از سخن غیر منطقی،

وخلاصه غربال کردن، عقل ان وقت برای انسان عقل است که به شکل غربال در بیاید :یعنی هر چه را که

وارد می شود سبک سنگین کند ،غربال کند ، انهایی را که به درد نمی خورد دور بریزد و به درد خورها را

نگاه دارد . (تعلیم و تربیت در اسلام شهید مطهری)



جانم فدای رهبر


امام خامنه ای:
..................

رزمنده ای كـه در فـضای سایبر می جنـگی بـرای فـشردن كلیدهای كامپیوتر وضـو بگیر و بـا نیـت قربه الی الله مطلب بنویس.بدانكه تو مصداق و مارَمَیت اِذ رَمَیت ... هستی .تو در شبهای تـاریك جبهه سایبری از میدان مین گناه عبور میكنی مراقب باش،به شهدا تمسك كن بصیرتت را بالا ببر كه تركش نخوری...رابطه خودت را با خدا زیاد كن...با اهل بیت یكی شو و در این راه گوش به فرمان آنها باش.
..............



" یک نفر را مثل آقاى خامنه‌ای پیدا بکنید که متعهد به اسلام باشد و خدمتگزار، و بناى قلبى اش بر این باشد که به این ملت خدمت کند، پیدا نمى کنـید، ایشان را من سالهاى طولانى مى شناسم،.» امام خمینى «قدس سره»


علامه حسن‌زاده می‌فرمایند: اگر یک مکروه از شما سراغ داشتم این کار را نمی‌کردم.
جلوی حضرت آقا دو زانو نشسته و ایشان را مولا خطاب می‌کنند.
حضرت آقا ناراحت شده و به علامه می‌فرمایند این کار را نکنید.
علامه حسن‌زاده می‌فرمایند: اگر یک مکروه از شما سراغ داشتم این کار را نمی‌کردم.
ایشان در جای دیگر فرموده‌اند: گوش‌تان به دهان رهبر باشد. چون ایشان
گوششان به دهان حجت‌بن‌الحسن(عج) است.


آیت‌الله حسن‌زاده آملی می‌فرمایند: رهبر عظیم‌الشأن‌تان را دوست بدارید،
عالمی،‌ رهبری، موحدی، سیاسی، دینداری، انسانی، ربانی، پاک منزه،
کسی که دنیا شکارش نکرده، قدر این نعمت عظما را که خدا به شما عطا فرموده،
قدر این رهبر ولی وفی الهی را بدانید، مبادا این جمعیت ما را، مبادا این کشور ما را،
مبادا این کشور علوی را، این نعمت ولایت را از دست شما بگیرند.
خدایا به حق پیامبر و آل پیامبر سایه این بزرگ‌مرد، این رهبر اصیل اسلامی
حضرت آیت‌الله معظم خامنه‌ای عزیز را مستدام بدار.


بنده نگران مسئله فرهنگ هستم / اساس،باید تقویت جناح فرهنگی مومن باشد / امیدوارم مسئولین فرهنگی توجه داشته باشند كه چه می كنند،با مسائل فرهنگی نمی شود شوخی و بی ملاحظگی كرد / همه باید قدر جوانان مومن و انقلابی را بدانند،اینها هستند كه روز خطر سینه سپر می كنند.

بیانات در دیدار اعضای مجلس خبرگان رهبرى ۱۳۹۲/۱۲/۱۵



رهبر معظم انقلاب آیت الله امام خامنه ای (مدظله العالی) :

«چادر بهترین نوع حجاب ایرانی و نشانه ملی ماست/ آن‌ها با چادر و حجاب صحیح و متقن شما از همه چیز بیشتر دشمن‌اند»

«مردم ما چادر را انتخاب کرده‏اند. البته ما هیچ وقت نگفتیم که «حتماً چادر باشد، و غیرچادر نباشد.» گفتیم که «چادر بهتر از حجاب‌هاى دیگر است.» ولى زنان ما مى‏خواهند حجاب خودشان را حفظ کنند. چادر را هم دوست دارند. چادر، لباس ملى ماست. چادر، پیش از آن‏که یک حجاب اسلامى باشد، یک حجاب ایرانى است. مال مردم ما و لباس ملى ماست.»

سیّد مرتضی آوینی

هریک از این ترفندهایی که آمریکا دربرابر ما به کار برده است کافی است که انقلاب یا رژیمی را سرنگون کند،اما دربرابر جمهوری اسلامی از همه این مکرها جز تثبیت بیشتر ما و صدورانقلاب اسلامی به همه جهان کار دیگری برنیامده است. آنچه که به ما اینچنین قدرتی بخشیده این است که ما برخلاف همه دنیا تابع «اعتقاداتمان»هستیم نه«اقتصادمان» .

امیرالمؤمنین علیه السلام می‌فرماید:

روزی رسول خدا از ما پرسید:« بهترین کار برای زنان چیست؟»


فاطمه علیهاسلام پاسخ داد:« بهترین کار برای زنان این است که مردان را نبینند و مردان نیز آنها را نبینند.»




امید است لحظاتی شاد, مفید و معنوی در کنار ما داشته باشید.
دست هممون برسه ضریح امام حسین (علیه السلام).
یا علی.
التماس دعا.
مدیر: مرکا

مدیر وبلاگ :
نویسندگان
پیوند روزانه




پخش زنده حرم آیه قرآن حدیث موضوعی
روزشمار فاطمیه


















دریافت کد لوگوی سایت مراجع معظم تقلید
مهدویت امام زمان (عج)

وصیت شهدا انقلاب اسلامی ذکر روزهای هفته جنگ دفاع مقدس سوره قرآن
نگاهی بر تحرکات نظامی عراق برضد ایران، پیش از آغاز رسمی جنگ

خبرگزاری فارس: یکی از شبهات نسبتا رایج درخصوص جنگ 8 ساله آن است که با وجود این‌که اجتناب از آغاز درگیری با ارتش عراق امری امکان‌ پذیر بود، چرا تصمیم‌گیران نظام به وقوع جنگی خانمان‌ برانداز تن دادند؟

نگاهی بر تحرکات نظامی عراق برضد ایران، پیش از آغاز رسمی جنگ
«خاویر پرز دکوئیار» در آخرین گزارشی که از مسند دبیر کلی سازمان ملل متحد به شورای امنیت ارایه کرد، به طور رسمی عراق را به عنوان متجاوز معرفی نمود.[1] افزون بر اظهار نظر رسمی شورای امنیت سازمان ملل متحد و صحه نهادن این نهاد بین المللی ـ نه چندان همدل و همراه با ایران ـ بر متجاوز بودن دولت عراق، در این که آغازگر جنگ کدام کشور و متجاوز چه دولتی بود کم‌تر مورخی که اندک انصافی علمی را لحاظ کرده، تردید می‌نماید. این یک واقعیت است که اکثریت قریب به اتفاق پژوهشگران، نویسندگان و روزنامه نگارانی که به جنگ ایران و عراق نظر داشته‌اند ـ به جز عده‌ی انگشت شماری نویسنده‌ی عراقی و عرب ـ عراق را متجاوز می‌دانند.
 
با این وجود، یکی از مهم‌ترین مسایلی که در رابطه با جنگ تحمیلی عراق برضد ایران مطرح است زمان و چگونگی آغاز جنگ و نیز امکان یا عدم امکان اجتناب از آن است. آن چه مسلم است ارتش عراق در 31 شهریور ماه 1359 به ایران هجوم آورد و با زیر پا گذاردن تمام اصول پذیرفته شده‌ی بین المللی به این کشور تعرض نمود. نمی‌توان پذیرفت که شروع واقعی جنگ از سوی رژیم بعث عراق به یک باره در 31 شهریور ماه به وقوع پیوسته، بدون آن که زمینه سازی‌های آن از قبل صورت گرفته باشد.
 
 بنابراین یکی از مهم‌ترین موضوعاتی که در خصوص جنگ باید مد نظر قرار گیرد زمینه چینی‌ها و بسترسازی‌ها برای یک هجوم سراسری از سوی عراق است. در این مقال به ذکر شواهد و مستنداتی پرداخته خواهد شد که متجاوز از مدت‌ها پیش و با شیوه‌های مختلف جنگ برضد ایران را آغاز نموده بود اما علنی ساختن آن تا 31 شهریور 1359 به تعویق افتاده است. شواهد و مستندات یاد شده هم‌چنین گواه روشنی است بر اجتناب ناپذیری جنگ.
 
یک روزنامه نگار لبنانی که با صدام مصاحبه کرده درباره‌ی شروع جنگ معتقد است: «در مرحله‌ی اول می‌توان گفت که تصمیم و مبادرت به جنگ روزی که موافقت‌نامه‌ی «الجزیره» در 6 مارس 1975م. امضا گردید، گرفته شده بود.»[2] «طارق عزیز»، عضو شورای انقلاب عراق، معاون نخست وزیر و بعد وزیر خارجه‌ی عراق نیز در سلسله مقالاتی که تحت عنوان «اختلاف ایران و عراق» منتشر ساخت، جنگ را هدف ملی عراق دانست که هر رهبری می‌بایست به هنگام مهیا بودن شرایط به آن اقدام نماید.[3]
 
صدام، رهبر حزب بعث و رییس جمهور عراق در یک سخنرانی در تاریخ 13 آبان 1359، یعنی یک ماه و سیزده روز پس از حمله به ایران، به آمادگی قبلی ارتش عراق برای حمله اعتراف کرده و گفت: «برداران نظامی در گذشته به من و رهبری نزدیک شدند و پیشنهادها و توصیه‌هایی در مورد وضع ایران [منظور تجاوز نظامی به ایران است] دادند. برای ما طبیعی بود که به حال آماده ‏باش باشیم. ما با هوشیاری مراقب همسایگان خود هستیم و طرح عملیاتی برای هر کدام از آن‌ها داریم تا در صورتی که یک همسایه بخواهد به ما تجاوز نماید آن را به مورد اجرا بگذاریم. این طرح‌ها در گذشته‌ی خیلی دور تهیه شده‌اند.»[4]
 
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، تصمیم‌گیران سیاسی رژیم حاکم بر عراق با به کارگیری یک حربه‌ی سیاسی سعی نمودند خود را معتقد به اصول دیپلماتیک جلوه داده و چنین وانمود کنند که وقوع انقلاب اسلامی در ایران برای آن‌ها امری خوشایند بوده و این واقعه می‌تواند در بهبود روابط دو کشور مؤثر باشد.
 
 از همین رو «حسن البکر»، رییس جمهور وقت عراق در تاریخ 24 بهمن 1357، مقارن با رسمیت یافتن کابینه‌ی دولت موقت، پیامی خطاب به «مهدی بازرگان» ارسال و به اصطلاح موضع خود را در قبال انقلاب اسلامی و تشکیل دولت جدید روشن می‌سازد. موضعی که به ظاهر حاکی از به رسمیت شناختن انقلاب اسلامی و دولت بر آمده از انقلاب بود.[5] هم‌چنین به دنبال برگزاری همه‌پرسی تعیین نظامی سیاسی ایران و اعلام نتیجه‌ی آن در 12 فروردین 1358، که حکایت از رأی قاطع مردم به جمهوری اسلامی داشت، دولت عراق از سوی حسن البکر، در 16 فروردین 1358، پیام تبریکی خطاب به دولت و ملت ایران ارسال داشت.[6]
 
علی‏رغم تکاپوهای دیپلماتیک مورد اشاره از سوی حاکمان عراق، روی دیگر سکه‌ی سیاست خارجی این کشور در قبال ایران نه تنها هیچ نشانه‌ای دال بر نگرش مثبت به وقوع انقلاب اسلامی و سعی در برقراری روابط دوستانه نداشت بلکه اقدام‌های عملی آن‌ها در داخل و بیرون مرزهای ایران از دشمنی آشکار سردمداران حزب بعث با نظام نوبنیاد اسلامی در ایران حکایت می‌نمود. در حالی که رییس جمهور عراق پیام مودت خطاب به دولت ایران مخابره و در آن سخن از روابط دوستانه به میان می‌آورد، هواپیماها و بالگردهای این کشور در تاریخ 8 اسفند ماه 1357 ـ یعنی تنها دو هفته پس از پیام حسن البکر به بازرگان ـ حریم هوایی ایران را نقض و به بمباران یک منطقه‌ی مرزی در کردستان پرداختند که بر اثر آن 15 نفر از ایرانی‏ها کشته شدند.[7]
 
واقعیت این است که تعداد تجاوزهای عراق برضد ایران، قبل از آغاز رسمی جنگ در 31 شهریورماه 1359، بسیار متعدد و ذکر تمامی آن‌ها از حوصله‌ی این گفتار خارج است. طبق آمار وزارت خارجه‌ی جمهوری اسلامی ایران، عراق از 13 فروردین 1358 تا پایان مرداد 1359، 397 بار به مرزهای زمینی، دریایی و هوایی ایران تجاوز کرده است.[8] در زیر به عنوان نمونه و فهرست‏وار به چند تجاوز مرزی عراق برضد ایران در سال‌های 1357، 1358 و 1359، اشاره خواهد شد.
 
ـ بمباران منطقه‌ی مرزی سیرین، 8 اسفند 1357؛[9]
 
ـ تجاوز چهار بالگرد عراقی به حریم هوایی ایران در مرز مریوان، 21 اسفند 1357؛[10]
 
ـ تیراندازی نیروهای مرزی عراق به پاسگاه‌های مرزی ایران و تجاوز هوایی هواپیماهای این کشور به حریم هوایی ایران، 15 خرداد ماه 1358؛[11]
 
ـ تجاوز پلیس عراق به داخل خاک ایران در روستاهای مرزی آذربایجان غربی و حمله به عشایر ایرانی، به گزارش روزنامه‌ی اطلاعات تاریخ 3 تیرماه 1358؛[12]
 
ـ تجاوز هوایی به مریوان، 9 تیرماه 1358؛[13]
 
ـ شلیک موشک آر. پی. جی. 7 به سوی کامیون سپاه و خودروی ارتش از خاک عراق در منطقه‌ی شلمچه، 10 تیرماه 1358؛[14]
 
ـ تصرف پاسگاه مرزی «بزمیر آباد» از سوی نیروهای عراقی، 14 آذرماه 1358؛[15]
 
ـ حمله‌ی هزار مهاجم عراقی به پاسگاه‌های مرزی ایران، 23 بهمن‏ماه 1358؛[16]
 
ـ حمله‌ی نیروهای عراق به دو پاسگاه مرزی تنگاب‏نو و خسروی در نوار مرزی قصر شیرین، 9/1/1359؛[17]
 
ـ بمباران قصر شیرین، 13 خرداد 1359؛[18]
 
ـ خمپاره ‏باران قصر شیرین، 15 تیر 1359.[19]
 
همان گونه که در سطور پیشین ذکر شد، تجاوزهای نظامی عراق برضد ایران قبل از شروع رسمی جنگ، بسیار متعدد بوده و موارد پیش گفته تنها اشاراتی گذرا به تعرض‌های مرزی عراق به خاک جمهوری اسلامی ایران بود. ناگفته نماند با نزدیک‏تر شدن به پایان تابستان 1359و قریب الوقوع شدن جنگ، تعداد تعرض‌ها و تجاوزهای نظامی عراق برضد ایران به شدت افزایش یافته و تقریباً در تمام روزهای مرداد و شهریور 1359 گزارش‌های مربوط به تجاوزهای نظامی عراق تکرار می‌شود.
 
تجاوزها و تعرض‌های نظامی عراق برضد ایران تنها یکی از موارد آمادگی و زمینه سازی حکومت بعثی برای تهاجم سراسری و شروع جنگ فراگیر است. سردمداران رژیم حاکم بر عراق روش‌ها و شیوه‌های دیگری را نیز برای تضعیف نظام نوپای جمهوری اسلامی ایران و نیز مهیا ساختن شرایط و بسترهای حمله گسترده به کار گرفتند. از جمله روش‌های یاد شده‌ی دخالت آشکار و وسیع در امور داخلی ایران و به طور مشخص تحریک مخالفان و معاندان انقلاب و تجهیز شورش‌های قومیتی است. در این راه دولت عراق اقدام به راه اندازی رادیوهایی به زبان‌های فارسی، کردی، ارمنی و بلوچی به منظور «ایجاد تفرقه و فتنه‌های مذهبی در داخل ایران» نمود.[20]
 
لازم به ذکر است بیش‌ترین دخالت‌های دولت عراق به هنگام بروز ناآرامی‌های داخلی در ایران که ریشه‌های قومیتی داشتند، در دو منطقه‌ی کردستان و خوزستان انجام گرفت. در خصوص کردستان هر چند دخالت‌های وسیعی از سوی حکومت عراق صورت گرفت و تحرکات گسترد‌ه‌ای در میان عناصر ضد انقلاب در این ناحیه انجام شد و آثار و پیامدهای فوری نیز بر جای گذاشت، اما دولت عراق اهداف عمده‌تری را در جنوب ایران دنبال می‏کرد. جنوب ایران از نظر جغرافیایی، سیاسی و اقتصادی در مقایسه با غرب از اهمیت بیش‌تری برای عراق برخوردار بود. از این رو بیش‌ترین دخالت و تحریکات در جنوب و به طور مشخص در خوزستان انجام شد. بنابراین در ادامه‌ی این گفتار به اختصار به بیان نمونه‌هایی از تحریکات و تحرکات دولت عراق در خوزستان پرداخته خواهد شد.
 
دولت عراق از همان آغازین روزهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران به تحریک ایرانیان عرب زبان که بیش‌تر در خوزستان ایران سکونت داشتند، مبادرت نمودند. در نخستین روزهای بعد از سقوط رژیم پهلوی و هم زمان با استقرار نهادهای انقلابی در خوزستان «مرتب گزارش‌هایی از خرمشهر به فرمانده‌ی سپاه در تهران ارسال می‌شد که از بروز قریب الوقوع بحرانی جدی حکایت می‌کرد.
 
گزارش‌هایی مبنی بر این که سازمان سیاسی خلق عرب، بدون موضع رسمی، عملاً نغمه‌ی جدایی خوزستان سر داده و در همه جا، کلمات «عربستان» و «محمره» را جایگزین خوزستان و خرمشهر کرده‌اند؛ اطرافیان آیت‌الله شبیر خاقانی از مرز عراق سلاح قاچاق می‌آورند و قصد نا آرام کردن منطقه را دارند ...»[21] دولت عراق رهبران جدایی طلب خوزستان را در بغداد جمع نموده و ادعای عربیت خوزستان و لزوم جدایی آن از ایران و پیوستن به «سرزمین پدری» را مطرح کرد.[22]
 
در 26 تیرماه 1359، در مراسم دوازدهمین سالگرد به قدرت رسیدن حزب بعث، شعارهایی نظیر «اعراب اهواز ... را به حال خود بگذارید»، «خلیج عربی گورستان رژیم نژاد پرست فارس است» سر داده شد.[23] در همین مراسم افزون بر شعارهای یاد شده، صدام آشکارا حمایت دولت عراق از جدایی طلبان خوزستان را مطرح نموده و اظهار داشت: «ما به مبارزه‌های خلق‌های ایران برضد دیدگاه‌های عقب افتاده و خودکامه و برضد جهت‌گیری‌های منحرفی که زیر پوشش مذهبی مخفی می‌شوند ... درود می‌فرستیم. ما به خلق مبارز عربستان [خوزستان] در راه آزادی و برابری برضد دار و دسته‌ی نژاد پرستی که او را از ساده‌ترین حقوق زندگی و امیدها محروم ساخته است و کاروان شهیدانش را تقدیم می‌دارد، درود می‌فرستیم.»[24] هم‌چنین دولت عراق به طور رسمی کتاب‌هایی چاپ نمود که خوزستان را «عربستان» خرمشهر را «محمره» و اهواز را «الاحواز» خوانده بود.
 
گزارش‌های متعددی از سوی نهادهای مختلف سیاسی و امنیتی مستقر در خوزستان خطاب به مسؤولین سیاسی و نظامی جمهوری اسلامی ایران ارسال شده است که حکایت از ارسال گسترده‌ی سلاح و تجهیزات جنگی از عراق به خوزستان دارد.[25] هم‌چنین در زمان تحرکات قومی در خوزستان گروه‌ها و دسته‌های مختلفی از سوی نیروهای نظامی و امنیتی ایران در مرز ایران و عراق دستگیر شدند که به مأموریت‌های جاسوسی خود برای دولت عراق اعتراف کردند.[26]
 
در تاریخ 23 تیرماه 1358، از سوی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی آبادان بیش از 3 هزار فشنگ کلاشینکف، 30 عدد نارنجک، چند قبضه کلاشینکف، 30 دست لباس غواصی، تعدادی اسلحه‌ی دست ساز و چند قبضه اسلحه‌ی کمری به اضافه‌ی مقداری پول، اوراق و اعلامیه که به زبان عربی چاپ شده بود در جزیره‌ی مینو به دست آمد که از سوی عراق برای عناصر ضد انقلاب در خوزستان ارسال شده بود.[27] در همین روز، یک شبکه‌ی جاسوسی به نفع دولت عراق در مرز خسروی کشف شد. در بازجویی اولیه، افراد دستگیره شده اعتراف کردند که اطلاعاتی از ارتش و سایر فعالیت‌های ایران را به پاسگاه مرزی عراق می‌دادند.[28] هم زمان با متشنج شدن اوضاع در خوزستان، در اهواز نمایشگاهی برپا و در آن مدارک و مستندات بسیاری به معرض دید عموم گذاشته شد که نشان می‌داد عراق به صورت گسترده در وقایع خوزستان دخالت می‌کند.[29]
 
به موارد ذکر شده باید رفتار دولت بعثی عراق با شیعیان عراقی و ایرانیان مقیم این کشور را نیز افزود. در خصوص مورد نخست گویاترین و مستندترین واقعه، به شهادت رساندن «آیت‌الله محمد باقر صدر» در فروردین 1359 است. در مورد دوم نیز باید اشاره نماییم که دولت عراق برخلاف تعهدهای بین المللی و مغایر با اصول انسانی اقدام به اخراج بیش از 5000 نفر از ایرانیان مقیم این کشور نمود. نیروهای دولتی عراق قبل از اخراج ایرانیان اقدام به ضبط اموال منقول و غیرمنقول آن‌ها نمودند. اما آن چه این رفتار غیرانسانی را دهشتناک‌تر کرد، نوع بیرون راندن ایرانی‌ها بود که به گزارش منابع آگاه در بسیاری از موارد برای انتقال ایرانی‌های به آن سوی مرز از کامیون استفاده می‌شد و شیوه‌ی انتقال به حدی وحشیانه بود که عده‌ی زیادی از مطرودین در بین راه جان خود را از دست می‌دادند.[30]
 
آخرین نمونه ـ البته در این مقال ـ از موارد بسیار متعددی که از دمیدن عراق در شیپور جنگ، مدت‌ها قبل از حمله‌ی سراسری به ایران در شهریور 1359 حکایت دارد، اظهارنظر تند و ادعاهای بی‌پایه و اساس مقام‌های عراقی در فاصله‌ی زمانی پس از پیروزی انقلاب اسلامی تا زمان وقوع جنگ است که در خصوص این مورد نیز به اختصار به بیان نمونه‏هایی بسنده می‌شود. به ظاهر اولین اظهار نظر جدی یک مقام رسمی دولت عراق که نشانه‌ای از تصمیم این کشور به برهم زدن مناسبات ایران و عراق ـ که بر اساس معاهده‌ی الجزایر در سال 1975 تنظیم شده بود ـ داشت، اظهارنظر سفیر عراق در بیروت است. نامبرده در مصاحبه با روزنامه‌ی «النهار» در 8 آبان 1358، اظهار داشت: «ایران باید تمامی حقوق عراق در شط العرب را به طور داوطلبانه برگرداند»[31] از نظر اصول دیپلماتیک این اظهار نظر منعکس کننده‌ی نظرات حاکمان بعثی عراق برای تجدید نظر در قرارداد الجزایر تلقی می‌شود.
 
لازم به ذکر است پس از به قدرت رسیدن صدام ـ که از راه کودتایی پنهانی و با کنار نهادن حسن البکر صورت گرفت ـ اظهارنظرهای خصمانه‌ی مقام‌های عراقی نسبت به جمهوری اسلامی ایران با لحنی صریح‌تر و با شدتی بیش‌تر از قبل ادامه یافت. به گونه‌ای که در مهرماه 1358، به دنبال تظاهرات شیعیان در بحرین و کویت صدام با لحنی اخطار گونه خطاب به جمهوری اسلامی اظهار داشت: «قدرت عراق برضد هر کشوری که بخواهد به حاکمیت کویت یا بحرین تجاوز کند و یا به مردم و یا تمامیت ارضی آن کشورها آسیب رساند، به کار می‌رود.»[32]
 
12 فروردین 1359 واقعه‌ای در دانشگاه «المستنصریه» بغداد به وقوع پیوست که به دنبال آن آهنگ جنگ طلبی عراق با نوایی قوی‌تر از قبل نواخته شد. در این روز «طارق عزیز»، معاون نخست وزیر عراق از سوی شخصی به نام «سمیر نورعلی» مورد سوء قصد قرار گرفت. پس از این واقعه دولت عراق بدون هیچ شاهد و مدرکی، سوء قصد اشاره شده را به ایران نسبت داد. صدام در همان روز در سخنرانی خود خطاب به دولت ایران گفت: «ما دست‌های هر کسی را که بخواهد به طرف عراق دراز شود، قطع می‌کنیم. ... ما حاضریم با هر کسی که بخواهد با ما بجنگد با او بجنگیم. هر کسی که بخواهد دشمن عراق و دشمن ملت عرب باشد ما مانند نیزه‌های نوک تیزی خواهیم بود که برای جنگیدن با او آماده هستیم.»[33]
 
 روز بعد نیز تهدیدهای صدام تکرار شد. وی در روز دوم آوریل (13 فروردین) در دانشگاه المستنصریه ـ محل وقوع سوء قصد ـ گفت: «خون پاکی که در المستنصریه به زمین ریخت بدون انتقام نخواهد ماند.» سپس سه بار سوگند یاد کرد که انتقام خون کشته شدگان واقعه‌ی المستنصریه را خواهد گرفت و تأکید نمود: «ملت ما آماده است برای دفاع از افتخار و حاکمیت خود و هم‌چنین برای صلح بین مردم عرب بجنگد.» وی هم‌چنین به جنگ قادسیه اشاره کرد «که در آن امپراطوری ساسانیان از اعراب شکست خورد.»[34]
 
با زمینه سازی‏ها، تحریکات و تحرکات یاد شده که تنها گوشه‌هایی از آن‌ها بیان شد. دولت عراق خود را برای تهاجمی گسترده به ایران آماده ساخت و در پی آن تحرکات وسیعی در مرزهای خود با ایران انجام داد که حکایت از آمادگی تمام عیار برای تهاجمی بزرگ داشت. در پایان این مقال چند مورد از تحرکات نظامی عراق در طول مرزهای مشترک با ایران به اختصار مورد اشاره قرار می‏گیرد:
 
« ـ جابه‌جایی و استقرار دستگاه‌های زرهی در نوار مرزی؛
 
ـ تقویت پاسگاه‌های مرزی؛
 
ـ حفر سنگر و ایجاد مواضع در نوار مرزی؛
 
ـ فعالیت‌های مهندسی و احداث جاده‌های نظامی؛
 
ـ تحرکات و جابه‌جایی نیرو؛
 
ـ استقرار توپ‌خانه در نزدیکی مرز؛
 
ـ انجام شناسایی و عکسبرداری؛
 
 ـ تجاوزهای هوایی، تیراندازی‌های سبک و سنگین به داخل خاک ایران و ایجاد درگیری‌های مرزی و اعزام گروه‌های گشتی.»[35] 
 
 
 پی نوشت ها:
 
[1]. خاویر پرز دکوئیار، به سوی صلح، ترجمه‌ی حمیدرضا زاهدی، انتشارات اطلاعات، تهران، 1379، ص 280.
 
[2]. منوچهر پارسا دوست، نقش عراق در شروع جنگ همراه با تاریخ عراق و بررسی اندیشه‏های حزب بعث، شرکت سهامی انتشار، چاپ اول پاییز 1369، ص 149.
 
[3]. همان.
 
[4] نقل از منوچهر پارسا دوست، ما و عراق از گذشته‌ی دور تا امروز، شرکت سهامی انتشار، تهران، چاپ اول 1385 ص 585.
 
[5]. برای آگاهی از متن کامل نامه رییس جمهور عراق خطاب به دولت موقت ن. ک به: روزنامه‌ی اطلاعات، 28/11/1357.
 
[6]. روزنامه‌ی اطلاعات، 22/1/1358، ص 8.
 
[7]. هادی نخعی و حسین یکتا، روز شمار جنگ ایران و عراق، زمینه‌سازی؛ جنگ‌نامه‌ی اول: پیدایش نظام جدید (بحران‌های داخلی و تولد نیروهای مسلح انقلاب)، مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، چاپ اول، تهران، 1375، ص 232
 
[8]. وزارت خارجه‌ی جمهوری اسلامی ایران، تحلیلی بر جنگ تحمیلی، نقل از پارسا دوست، ما و عراق از گذشته‌های دور تا امروز، همان، ص 505.
 
[9]. روزنامه‌ی کیهان، 8/12/1357، ص 8.
 
[10]. گزارش رکن سوم ژاندارمری کل کشور به وزارت امور خارجه، نقل از نخعی و یکتا، همان، ص 333.
 
[11]. روزنامه‌ی جمهوری اسلامی، 19/3/1358.
 
[12]. روزنامه‌ی اطلاعات، 3/4/1358، ص 12.
 
[13]. گزارش ژاندارمری ایلام به وزارت کشور، نقل از حسین یکتا، روز شمار جنگ ایران و عراق، جنگ‌نامه‌ی اول: پیدایش نظام جدید (بحران در خوزستان)، مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، چاپ اول، تهران، 1377، ص 726.
 
[14]. روزنامه‌ی جمهوری اسلامی، 11/4/1358.
 
[15]. روزنامه‌ی کیهان، 14/9/1358.
 
[16]. پیشین، 23/11/1358.
 
[17]. گزارش رکن سوم ژاندارمری جمهوری اسلامی ایران به دفتر ریاست جمهوری، نقل از: هادی نخعی، روز شمار جنگ ایران و عراق ـ زمینه‌سازی، کتاب هفتم، جلد 1 (قطع رابطه آمریکا با ایران)، مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، چاپ اول، تهران، 1385، ص 263.
 
[18] . روزنامه‌ی کیهان، 13/3/1359.
 
[19]. پیشین، 15/4/1359.
 
[20]. وزارت خارجه‌ی جمهوری اسلامی ایران، تحلیلی بر جنگ تحمیلی، نقل از پارسا دوست، ما و عراق از گذشته‌های دور تا امروز، همان، ص 464.
 
[21]. حسین یکتا، همان، ص 17.
 
[22]. پیشین، ص 464.
 
[23]. همان.
 
[24]. همان، ص 465.
 
[25]. ن.ک به: حسین یکتا، همان، صص 44 ـ 41.
 
[26]. وزارت خارجه‌ی جمهوری اسلامی ایران، همان، ص 465.
 
[27]. روزنامه‌ی بامداد، 24/4/1358، نقل از یکتا، همان، ص896.
 
[28]. خبرگزاری پارس، نقل از یکتا، همانجا.
 
[29]. روزنامه‌ی کیهان، 28/3/1358،ص 7
 
[30]. وزارت خارجه‌ی جمهوری اسلامی ایران، همان، ص 463.
 
[31]. نقل از پارسا دوست، ما و عراق از گذشته های دور تا امروز، همان، ص 244.
 
[32]. کلودیا رایت، استلزامات جنگ ایران و عراق ص 278.
 
[33]. روزنامه‌ی کیهان 14 فروردین 1359، ص 11.
 
[34] پیشین.
 
[35]. مهدی انصاری و حسین یکتا، روز شمار جنگ ایران و عراق، کتاب چهارم: هجوم سراسری، مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، چاپ دوم، تهران، 1375، صص 19 ـ 18.
 
 
حجت الله کریمی
منبع : برهان




نوع مطلب : روزشماردفاع مقدس وانقلاب، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
یکشنبه 1 دی 1398




موضوعات
صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

لوگوی ما

 کربلایی 110-علی اکبر محمدزاده مازندرانی

تارنمای تخصصی سردارشهیدحمیدرضانوبخت

سفیر هراز

کد متحرک کردن عنوان وب

امکانات جانبی
به سایت ما خوش آمدید
نام و نام خانوادگی      
آدرس ایمیل      
کلیه حقوق این وبلاگ برای ۞ به وبلاگ مرکا خوش آمدید ۞ محفوظ است
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات