۞ به وبلاگ مرکا خوش آمدید ۞
*.شهدا ذخائر عالم بقا هستند.*
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


بر قامت رعنای شهیدان صلوات

زمزمه نایب المهدی با حضرتش (عج)
ای سید و مولای من! من جان ناقابلی دارم (گریه حضار) ، جسم ناقصی دارم و اندک آبرویی دارم که این را هم خود شما دادید که همه این ها را فدای انقلاب و نثار شما می کنم . سید ما و مولای ما ،برای ما دعا کن که صاحب این انقلاب شمایی .






عقل باید غربال کننده باشد

روایت بسیار معروفی داریم که در کتاب العقل والجهل کافی، بحار و تحف العقول امده است. وروایتی است که

هشام بن الحکم متکلم معروف از حضرت موسی ابن جعقر(ع).(خطاب به خود هشام) نقل کرده است.

درانجا حضرت به این ایه قران که در سوره زمر است استناد می فرمایند:

( فبشرعبادالذین یستمعون القول قیتبعون احسنه اولییک الذین هدیهم الله واولییک هم اولوالالباب )

ایه عجیبی است:

بشارت بده بندگان مرا انان که سخن را استماع می کنند.بعد چکار می کنند؟

ایا هر چه را شنیدند هتان را باور می کنند وهمان را بکار می بندند یا همه را یکجا رد می کنند؟

(فیتبعون احسنه) نقادی می کنند، سبک و سنگین می کنند،ارزیابی می کنند،ان را که بهتر است انتخاب

می کنند. وان بهتر انتخاب شده را پیروی می نمایند.

انوقت می فرماید:

چنین کسانی هستند که حدا انها راهدایت کرده (یعنی هدایت اللهی و استفاده از نیروی عقل این است)

(واولییک هم اولوالااباب) اینهابراستی صاحبان عقل هستند. این،دعوت عجیبی است.

حضرت خطاب به هشام این طور می فرمایید:

(یا هشام! (ان الله تبارک و تعالی بشر اهل العقل و الفهم فی کتابه فقال) خدا اهل عقل و فهم را بشارت

داده و فرموده:

(فبشرعبادالذین یستمعون القول فیتبعون احسنه....)

از این ایه و حدیث کاملا پیداست که یکی از بارزترین صفات عقل برای انسان همین تمیز وجدا کردن است

جدا کردن سخن راست از سخن دروغ،سخن ضعیف ازسخن قوی، سخن منطقی از سخن غیر منطقی،

وخلاصه غربال کردن، عقل ان وقت برای انسان عقل است که به شکل غربال در بیاید :یعنی هر چه را که

وارد می شود سبک سنگین کند ،غربال کند ، انهایی را که به درد نمی خورد دور بریزد و به درد خورها را

نگاه دارد . (تعلیم و تربیت در اسلام شهید مطهری)



جانم فدای رهبر


امام خامنه ای:
..................

رزمنده ای كـه در فـضای سایبر می جنـگی بـرای فـشردن كلیدهای كامپیوتر وضـو بگیر و بـا نیـت قربه الی الله مطلب بنویس.بدانكه تو مصداق و مارَمَیت اِذ رَمَیت ... هستی .تو در شبهای تـاریك جبهه سایبری از میدان مین گناه عبور میكنی مراقب باش،به شهدا تمسك كن بصیرتت را بالا ببر كه تركش نخوری...رابطه خودت را با خدا زیاد كن...با اهل بیت یكی شو و در این راه گوش به فرمان آنها باش.
..............



" یک نفر را مثل آقاى خامنه‌ای پیدا بکنید که متعهد به اسلام باشد و خدمتگزار، و بناى قلبى اش بر این باشد که به این ملت خدمت کند، پیدا نمى کنـید، ایشان را من سالهاى طولانى مى شناسم،.» امام خمینى «قدس سره»


علامه حسن‌زاده می‌فرمایند: اگر یک مکروه از شما سراغ داشتم این کار را نمی‌کردم.
جلوی حضرت آقا دو زانو نشسته و ایشان را مولا خطاب می‌کنند.
حضرت آقا ناراحت شده و به علامه می‌فرمایند این کار را نکنید.
علامه حسن‌زاده می‌فرمایند: اگر یک مکروه از شما سراغ داشتم این کار را نمی‌کردم.
ایشان در جای دیگر فرموده‌اند: گوش‌تان به دهان رهبر باشد. چون ایشان
گوششان به دهان حجت‌بن‌الحسن(عج) است.


آیت‌الله حسن‌زاده آملی می‌فرمایند: رهبر عظیم‌الشأن‌تان را دوست بدارید،
عالمی،‌ رهبری، موحدی، سیاسی، دینداری، انسانی، ربانی، پاک منزه،
کسی که دنیا شکارش نکرده، قدر این نعمت عظما را که خدا به شما عطا فرموده،
قدر این رهبر ولی وفی الهی را بدانید، مبادا این جمعیت ما را، مبادا این کشور ما را،
مبادا این کشور علوی را، این نعمت ولایت را از دست شما بگیرند.
خدایا به حق پیامبر و آل پیامبر سایه این بزرگ‌مرد، این رهبر اصیل اسلامی
حضرت آیت‌الله معظم خامنه‌ای عزیز را مستدام بدار.


بنده نگران مسئله فرهنگ هستم / اساس،باید تقویت جناح فرهنگی مومن باشد / امیدوارم مسئولین فرهنگی توجه داشته باشند كه چه می كنند،با مسائل فرهنگی نمی شود شوخی و بی ملاحظگی كرد / همه باید قدر جوانان مومن و انقلابی را بدانند،اینها هستند كه روز خطر سینه سپر می كنند.

بیانات در دیدار اعضای مجلس خبرگان رهبرى ۱۳۹۲/۱۲/۱۵



رهبر معظم انقلاب آیت الله امام خامنه ای (مدظله العالی) :

«چادر بهترین نوع حجاب ایرانی و نشانه ملی ماست/ آن‌ها با چادر و حجاب صحیح و متقن شما از همه چیز بیشتر دشمن‌اند»

«مردم ما چادر را انتخاب کرده‏اند. البته ما هیچ وقت نگفتیم که «حتماً چادر باشد، و غیرچادر نباشد.» گفتیم که «چادر بهتر از حجاب‌هاى دیگر است.» ولى زنان ما مى‏خواهند حجاب خودشان را حفظ کنند. چادر را هم دوست دارند. چادر، لباس ملى ماست. چادر، پیش از آن‏که یک حجاب اسلامى باشد، یک حجاب ایرانى است. مال مردم ما و لباس ملى ماست.»

سیّد مرتضی آوینی

هریک از این ترفندهایی که آمریکا دربرابر ما به کار برده است کافی است که انقلاب یا رژیمی را سرنگون کند،اما دربرابر جمهوری اسلامی از همه این مکرها جز تثبیت بیشتر ما و صدورانقلاب اسلامی به همه جهان کار دیگری برنیامده است. آنچه که به ما اینچنین قدرتی بخشیده این است که ما برخلاف همه دنیا تابع «اعتقاداتمان»هستیم نه«اقتصادمان» .

امیرالمؤمنین علیه السلام می‌فرماید:

روزی رسول خدا از ما پرسید:« بهترین کار برای زنان چیست؟»


فاطمه علیهاسلام پاسخ داد:« بهترین کار برای زنان این است که مردان را نبینند و مردان نیز آنها را نبینند.»




امید است لحظاتی شاد, مفید و معنوی در کنار ما داشته باشید.
دست هممون برسه ضریح امام حسین (علیه السلام).
یا علی.
التماس دعا.
مدیر: مرکا

مدیر وبلاگ :
نویسندگان
پیوند روزانه




پخش زنده حرم آیه قرآن حدیث موضوعی
روزشمار فاطمیه


















دریافت کد لوگوی سایت مراجع معظم تقلید
مهدویت امام زمان (عج)

وصیت شهدا انقلاب اسلامی ذکر روزهای هفته جنگ دفاع مقدس سوره قرآن
کارنامۀ حزب توده و جبهۀ ملی
نتیجۀ اعتماد به شرق و غرب
هرچه توجه مصدق از داخل کشور به خارج جلب می‌شد و حمایت آمریکا جای حمایت مردم ایران را می‌گرفت، پایگاه اجتماعی دولت مصدق نیز ضعیف‌تر می‌شد. افشا شدن نامه‌های مصدق به رئیس‌جمهور آمریکا تنها برای جلب حمایت و کمک مالی، موجب شد تا جو منفی علیه او در داخل شکل بگیرد.


گروه تاریخ اندیشکده برهان/ امیررضا احمدی؛ حافظۀ تاریخی ملت ایران از حزب توده و جبهۀ ملی، تنگنایی از بی‌اعتمادی است. اگرچه در مقابل وابستگی و سرسپردگی حزب توده به شوروی، جبهۀ ملی در فراخنای ملی‌گرایی قرار داشت، هرکدام کارنامه‌ای جداگانه پیرامون عزت ملی دارند. اولی به‌دلیل ماهیت وجودی‌اش، عملکردش را در راستای منافع موجودیتی به نام قطب شرق و حزب کمونیست تعریف می‌کرد و بنابراین نمی‌توانست کارنامۀ مثبتی در این‌باره داشته باشد. جبهۀ ملی اما در این‌باره با شروعی خوب همراه شد و در ادامه به کژراهۀ اعتماد به آمریکا، نقاط منفی در کارنامه‌اش به‌جای گذاشت. این نوشتار مروری بر کارنامۀ این دو حزب پیرامون عزت ملی در مقطع پیش از انقلاب دارد.

 

کارنامۀ حزب توده
حزب توده یکی از نخستین احزاب کلاسیک و مهم تاریخ ایران است که پس از عزل رضاخان و در فضای باز سیاسی پس از شهریور 1320 شکل گرفت. در سایۀ حمایت شوروی،‌ این حزب سازمان‌دهی خوبی از نیروها به عمل آورد و توانست در مقطعی، در غیاب نیروهای اجتماعی دیگر، اپوزیسیون فعال تلقی شود. ماهیت وجودی این حزب، یعنی وابستگی آن، موجب می‌شد تا عملکردش در جهت منافع کشور همسایه قرار گیرد. همان‌گونه که تئوریسین‌های انقلاب اکتبر 1917، در همان سال‌های اولیۀ انقلاب اعلام کرده بودند: «کلید حیات انقلاب شرق باید در دست ما باشد.‌ ایران باید به‌ هر قیمتی نصیب ما شود.‌ ایران باید متعلق به انقلاب کمونیستی باشد.»[1] و حزب توده هموارکنندۀ این راه بود.
 
اتحاد جماهیر شوروی یکی از دو قطب نظامی بین‌المللی محسوب می‌شد و به‌عنوان همسایۀ قدرتمند شمالی مرز مشترک آبی و خاکی گسترده‌ای با ایران داشت. این کشور تا زمان تغییر سیاست‌های ایران و نزدیکی به شوروی، با به‌کارگیری روش‌های متعدد، حمایت‌های خود از حزب توده را ادامه داد.‌ حزب توده می‌توانست از این امر، یعنی نزدیکی به شوروی، به‌مثابۀ اهرم مناسبی علیه رژیم پهلوی استفاده نماید، اما این گروه در بسیاری از موارد، منافع ملی شوروی را با منافع ملی ایران اشتباه می‌گرفت؛ چنان‌که در وقایع مربوط به اعطای امتیاز نفت شمال به شوروی یا در مسئلۀ تجزیۀ آذربایجان، سیاست‌های روسوفیل حزب توده تا آنجا پیش رفت که سرانجام این حزب به خیانت محکوم گردید[2] و مواردی منفی از تحقیر ملی به‌جای عزت ملی در کارنامۀ آن به‌جای گذارد. از جمله موضع‌گیری‌های منفی حزب توده می‌توان به این موارد اشاره کرد: حمایت از واگذاری نفت شمال به روس‌ها، دخالت در غائلۀ تجزیۀ آذربایجان و موضع‌گیری در برابر ملی شدن نفت. این موارد در صورتی بود که حزب توده توان مقابله با وضعیت پیش‌آمده به نفع ملت را داشت.
 
ایرج اسکندری در خاطراتش مربوط به اواخر دهۀ 1330 می‌نویسد در یک میهمانی شام که حزب کمونیست آذربایجان به ‌افتخار رهبران حزب توده و فرقۀ دموکرات آذربایجان برپا کرده بود، یکی از فعالان حزب توده همه را دعوت می‌کند تا جامشان را به ‌افتخار معاهدۀ 1207 ترکمانچای بنوشند؛ آن‌هم معاهده‌ای که طی آن بخش‌هایی از قفقاز به روسیه واگذار شده بود. خفت‌آمیز بودن این اقدام‌ به‌اندازه‌ای آشکار بود که حتی اسکندری علی‌رغم احترام فوق‌العاده‌‌ای که برای اتحاد جماهیر شوروی قائل بود، از نوشیدن جام خود امتناع کرد و از این ‌طریق اعتراض خود را نسبت به نحوۀ میزبانی نشان داد.[3]
 
علاوه بر این، هنگامی که کافتارادزه، معاون کمیساریای خارجۀ اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، از دولت ساعد تقاضای دریافت امتیاز نفت شمال را کرد، حزب توده به‌مثابۀ یک اهرم فشار در جهت منافع شوروی وارد کار شد. ابتدا در تاریخ سه‌شنبه دوم آبان 1323 (24 اکتبر 1944) آقای کافتارادزه در باغ سفارت شوروی یک جلسۀ مطبوعاتی تشکیل داد و از جایگاهی فرادستانه اظهار کرد: «دولت اتحاد جماهیر شوروی در نظر دارد امتیاز نواحی آذربایجان و گیلان و مازندران و قسمتی از ناحیۀ سمنان و چند ناحیه از خراسان شمالی و شمال قوچان را تحصیل نماید» و در آن دولت ساعد را تهدید کرد. سپس حزب توده تظاهراتی به راه انداخت.[4]
 
همچنین در ماجرای ملی شدن صنعت نفت، این حزب به‌جای حمایت از این رویکرد، رفتاری متناقض اتخاذ کرد. موضعی که بیشتر منافع شوروی را تأمین می‌کرد؛ چراکه منفعت شوروی در نبود دولت مصدق بود که مخالف امتیازدهی به غرب و شرق بود. در واقع در این مقطع اگر حزب توده به حمایت و دفاع از دولت ملی برمی‌خاست، بازگشت محمدرضاشاه و خاندان پهلوی به حکومت منتفی بود.‌ عدم حمایت از حرکت ملی مردم ایران، عملکرد این حزب را در راستای منافع و عزت ملی قرار نداد. این مسئله باعث شد افکار عمومی و حتی عناصری از کادرهای اصلی حزب،‌ متفق‌القول بپذیرند که اگر حزب توده به‌جای سکوت، با امکاناتی که در اختیار داشت، به حمایت از ملی شدن صنعت نفت برمی‌خاست،[5] تاریخ ایران به‌گونه‌ای دیگر رقم می‌خورد. بنابراین حزب توده به‌دلایل متعددی چون گرایش افراطی به شوروی و بیگانگی مبانی نظری، در مقابل افکار عمومی قرار گرفت.
 
کارنامۀ جبهۀ ملی
جبهۀ ملی برخلاف حزب توده، موجودیتی مستقل داشت و حتی در مقطعی با مخالفت در برابر امتیازدهی به نیروهای خارجی و ملی شدن صنعت نفت، گام مهمی پیرامون عزت ملی برداشت. مصدق یکی از برجسته‌ترین اعضای جبهۀ ملی پس از شهریور 1320، در اولین انتخاباتی که به‌نسبت دوره‌های پیشین و پسین آزادتر بود، در دورۀ چهاردهم مجلس (1322) از تهران انتخاب شد و در این مجلس به‌شدت با امتیازطلبی‌های شوروی و انگلستان مخالفت کرد، اما در مقاطعی که باید بر اصول خود سرسختانه پافشاری می‌کرد، به کشورهای خارجی چون آمریکا بیش از اندازه‌ اعتماد کرد. این امر به‌ویژه پس از نخست‌وزیری مصدق آشکار شد. این در حالی بود که مصدق و جبهۀ ملی، کسب قدرت خود را مرهون جنبش ملی شدن صنعت نفت و خلع‌ید از شرکت نفت ایران و انگلیس بودند که به‌صورت قیامی ملی علیه سلطه و نفوذ انگلستان در ایران نمایان شد. اما در ادامه و به‌ویژه پس از نخست‌وزیری مصدق، مواضع ضداستعاری آنان شامل آمریکا نگردید.
 
دکتر کریم سنجابی در کتاب «خاطرات سیاسی» معتقد است وجود عناصر محافظه‌کار در کابینۀ مصدق به مفهوم فقدان عناصر خودی نبود، بلکه دکتر مصدق حتی‌الامکان میل داشت از عوامل محافظه‌کار استفاده کند؛ به‌صورتی‌که کابینه‌اش هم در انظار و محافل خارجی به‌صورت یک کابینۀ افراطی و ضدسلطنتی جلوه‌گر نشود.[6] یعنی برای مصدق حفظ وجهه در برابر همان دولت‌هایی که در برابرش مبارزه می‌کرد، مهم بود. همچنین پس از آنکه مصدق دولت خود را شکل داد، با بحران‌های اقتصادی مواجه شد. در چنین شرایطی، دولت آمریکا از کمک به ایران اجتناب ورزید. والتر گیفورد، سفیر آمریکا در لندن و گروهی دیگر از کارشناسان وزارت‌ خارجۀ آمریکا بر این باور بودند بهترین راه برای شکست مصدق، به ‌تعویق انداختن پرداخت وام است و چنانچه عدم پرداخت کامل وام ممکن نباشد، باید حتماً با انگلیس در این‌ زمینه مشورت شود. آن‌ها بر این نظر بودند که ناکامی مصدق در دریافت وام خارجی احتمالاً موجبات تغییر سیاست او را فراهم خواهد کرد و ازاین‌رو توصیه می‌کردند دولت آمریکا همچنان در برابر تقاضاهای کمک مالی مصدق ایستادگی کند.[7] این در حالی بود که مصدق همچنان به آمریکا و کمک‌های او خوش‌بین و امیدوار بود. حتی در سفرش به نیویورک می‌کوشید نظر مساعد دولت آمریکا را برای اعطای کمک به ایران جلب کند.
 
هنگامی که مصدق پیشنهاد‌های مطرح‌شده از سوی نهادهای بین‌المللی را رد کرد، دولت آمریکا نیز در واکنش به این مسئله،‌ تقاضای کمک مالی ایران را رد کرد.[8] سفیر آمریکا در لندن، هنگامی که دربارۀ شکل و نحوۀ کمک آمریکا به ایران از دولت متبوعش استفسار کرد، به او گفتند: «وزارت امور خارجۀ آمریکا تمایلی به حمایت از دولت مصدق ندارد، زیرا به‌عقیدۀ وزارت ‌خارجه، او با اقداماتش کشور خود را به لبۀ پرتگاه کشانده است.»[9] ولی بازهم مصدق در برابر موضع سرسختانۀ آمریکا، آن‌ها را از وقوع انقلاب کمونیستی در ایران می‌ترساند تا آن‌ها را وادار به کمک کند. برای نمونه، مصدق در دیدار 22 دی 1330‌ با هندرسون، با اذعان به این موضوع می‌گوید: «من با خلوص نیت حرف می‌زنم. به ‌خدا قسم اگر به ایران کمک خارجی نشود، از هم متلاشی خواهد شد و در عرض سی روز انقلاب کمونیستی صورت می‌گیرد.»[10] تهدیدهای مصدق در تصمیم آمریکا تغییری ایجاد نکرد. عزم دولت آمریکا برای عدم حمایت از مصدق و کمک مالی به وی در دورۀ دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان ادامه داشت. هرچند این عزم جدی بود، اما مصدق بازهم از آمریکا نومید نبود و نمی‌شد. او بارها تهدید کرد که «بدون کمک مالی آمریکا شاید فقط یک‌ ماه دیگر بتواند دوام بیاورد. بنابراین دولت آمریکا مسئول آنچه پس از آن در ایران روی دهد، خواهد بود.»[11]
 
هرچه مصدق با توجه به نظام دوقطبی و تهدید کمونیست‌ها در جهت دریافت کمک از آمریکا تلاش می‌کرد، به همان میزان بهانۀ حامیان سیاست انگلیس بر ناتوانی و ضعف دولت او بیشتر می‌شد و آن‌ها را در اقدام علیه او مشتاق‌تر می‌کرد. تنها کمک آمریکا در قالب اصل چهار ترومن بود که مصدق نسبت به کم بودن آن اعتراض داشت.[12] هرچه توجه مصدق از داخل کشور به خارج جلب می‌شد و حمایت آمریکا جای حمایت مردم ایران را می‌گرفت، پایگاه اجتماعی دولت مصدق نیز ضعیف‌تر می‌شد. با افشا شدن نامه‌های مصدق به رئیس‌جمهور آمریکا تنها برای جلب حمایت و کمک مالی، موجب شد تا جو منفی علیه او در داخل شکل بگیرد. مخالفان چپ‌گرا نیز از این فرصت استفاده کردند و بر حاشیه‌های آن افزودند. برای مثال، روزنامۀ «داد» در روز 23 آبان 1330،‌ پس از نخستین نامۀ مصدق به ترومن، در متنی با تأکید بر نامه‌نگاری شخص مصدق با ترومن جهت تقاضای کمک مالی به ایران نوشت: «گفته می‌شود شاید متن این نامه از طرف رئیس‌جمهور آمریکا منتشر شود و یک نامۀ خفت‌آور برای ملت ایران محسوب شود.»[12] تداوم این روند، یعنی رویکرد نگاه به بیرون مصدق و بی‌توجهی به نیروها و ظرفیت داخلی، موجب شد تا تلاش‌های شخص مصدق و جبهۀ ملی در جهت عزت ملی رو به افول گذارد. در نهایت شاه در کنار همراهی دولت‌های آمریکا و انگلیس و سکوت شوروی کودتا کرد، مصدق محاکمه شد و کارنامه این حزب نیز در فرازوفرود ذلت و عزت، تجربۀ تلخی برای ایرانیان به بار آورد.

پی‌نوشت
[1]. پیتر آوری، تاریخ معاصر ایران، ترجمۀ محمود رفیعی مهرآباد، ج1، تهران، امیرکبیر،‌ 1356،‌ ص228.
[2]. محمدرحیم عیوضی، روسوفیل‌های ناکام: جریان‌شناسی اپوزیسیون عصر پهلوی (حزب توده)، زمانه، سال چهارم، دی 1384، ص36.
[3]. ایرج اسکندری، خاطرات سیاسی، ج3، ویراستاران: بابک امیرخسروی و فریدون آذرلو،‌ سن‌کلو (فرانسه)، حزب دموکراتیک مردم ایران، 1346، ص 122-121.
.[4]حسین کی‌استوان، سیاست موازنۀ منفی در مجلس چهاردهم، تهران، مصدق، 1355، ص162-163.
[5]. فریدون کشاورز، من متهم می‌کنم کمیتۀ مرکزی حزب تودۀ ایران را، ج1، بی‌جا، بی‌نا، بی‌تا، ص80-79.
[6]. کریم سنجابی، امیدها و ناامیدی‌ها و خاطرات سیاسی دکتر کریم سنجابی، لندن، مرکز نشر کتاب، چاپ اول، 1364، ص174.
[7]. رک: مصطفی فاتح،‌ پنجاه ‌سال نفت ایران، تهران، پیام، 1358.
[8]. رک: ع دانشپور،‌ نیرنگ‌بازان نفت یا علل شکست میسیون گارنر، تهران، بی‌نا، 1331.
[9]. نامۀ کفیل وزارت امور خارجۀ آمریکا به گیفورد، ش2642، 23 نوامبر 1951،‌ 888، 2553/11، 2351
[10]. هندرسون به آچسون،‌ تلگراف 1985، 28 نوامبر 1951، 888، 2553/2851.
[11]. هندرسون به آچسون، تلگراف 3031، 11 فوریه 1952، 788، 00/2‌-1152.
[12]. آرشیو اسناد وزارت امور خارجۀ ایران، کارتن 4، پوشۀ 4، اسناد سال 1330.
[13]. یوناه الکساندر و آلن ناتر، تاریخ مستند روابط دوجانبۀ ایران و آمریکا، ترجمۀ سعیده لطفیان و احمد صادقی، تهران، نشر قومس،‌ 1378،‌ ص336-335.
 
*امیررضا احمدی، دانشجوی دکترای علوم سیاسی/ انتهای متن|




نوع مطلب : بهتربشناسیم(سیاسی)، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
دوشنبه 16 بهمن 1396
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر




موضوعات
صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

لوگوی ما

 کربلایی 110-علی اکبر محمدزاده مازندرانی

تارنمای تخصصی سردارشهیدحمیدرضانوبخت

سفیر هراز

کد متحرک کردن عنوان وب

امکانات جانبی
به سایت ما خوش آمدید
نام و نام خانوادگی      
آدرس ایمیل      
کلیه حقوق این وبلاگ برای ۞ به وبلاگ مرکا خوش آمدید ۞ محفوظ است