۞ به وبلاگ مرکا خوش آمدید ۞
*.شهدا ذخائر عالم بقا هستند.*
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


بر قامت رعنای شهیدان صلوات

زمزمه نایب المهدی با حضرتش (عج)
ای سید و مولای من! من جان ناقابلی دارم (گریه حضار) ، جسم ناقصی دارم و اندک آبرویی دارم که این را هم خود شما دادید که همه این ها را فدای انقلاب و نثار شما می کنم . سید ما و مولای ما ،برای ما دعا کن که صاحب این انقلاب شمایی .






عقل باید غربال کننده باشد

روایت بسیار معروفی داریم که در کتاب العقل والجهل کافی، بحار و تحف العقول امده است. وروایتی است که

هشام بن الحکم متکلم معروف از حضرت موسی ابن جعقر(ع).(خطاب به خود هشام) نقل کرده است.

درانجا حضرت به این ایه قران که در سوره زمر است استناد می فرمایند:

( فبشرعبادالذین یستمعون القول قیتبعون احسنه اولییک الذین هدیهم الله واولییک هم اولوالالباب )

ایه عجیبی است:

بشارت بده بندگان مرا انان که سخن را استماع می کنند.بعد چکار می کنند؟

ایا هر چه را شنیدند هتان را باور می کنند وهمان را بکار می بندند یا همه را یکجا رد می کنند؟

(فیتبعون احسنه) نقادی می کنند، سبک و سنگین می کنند،ارزیابی می کنند،ان را که بهتر است انتخاب

می کنند. وان بهتر انتخاب شده را پیروی می نمایند.

انوقت می فرماید:

چنین کسانی هستند که حدا انها راهدایت کرده (یعنی هدایت اللهی و استفاده از نیروی عقل این است)

(واولییک هم اولوالااباب) اینهابراستی صاحبان عقل هستند. این،دعوت عجیبی است.

حضرت خطاب به هشام این طور می فرمایید:

(یا هشام! (ان الله تبارک و تعالی بشر اهل العقل و الفهم فی کتابه فقال) خدا اهل عقل و فهم را بشارت

داده و فرموده:

(فبشرعبادالذین یستمعون القول فیتبعون احسنه....)

از این ایه و حدیث کاملا پیداست که یکی از بارزترین صفات عقل برای انسان همین تمیز وجدا کردن است

جدا کردن سخن راست از سخن دروغ،سخن ضعیف ازسخن قوی، سخن منطقی از سخن غیر منطقی،

وخلاصه غربال کردن، عقل ان وقت برای انسان عقل است که به شکل غربال در بیاید :یعنی هر چه را که

وارد می شود سبک سنگین کند ،غربال کند ، انهایی را که به درد نمی خورد دور بریزد و به درد خورها را

نگاه دارد . (تعلیم و تربیت در اسلام شهید مطهری)



جانم فدای رهبر


امام خامنه ای:
..................

رزمنده ای كـه در فـضای سایبر می جنـگی بـرای فـشردن كلیدهای كامپیوتر وضـو بگیر و بـا نیـت قربه الی الله مطلب بنویس.بدانكه تو مصداق و مارَمَیت اِذ رَمَیت ... هستی .تو در شبهای تـاریك جبهه سایبری از میدان مین گناه عبور میكنی مراقب باش،به شهدا تمسك كن بصیرتت را بالا ببر كه تركش نخوری...رابطه خودت را با خدا زیاد كن...با اهل بیت یكی شو و در این راه گوش به فرمان آنها باش.
..............



" یک نفر را مثل آقاى خامنه‌ای پیدا بکنید که متعهد به اسلام باشد و خدمتگزار، و بناى قلبى اش بر این باشد که به این ملت خدمت کند، پیدا نمى کنـید، ایشان را من سالهاى طولانى مى شناسم،.» امام خمینى «قدس سره»


علامه حسن‌زاده می‌فرمایند: اگر یک مکروه از شما سراغ داشتم این کار را نمی‌کردم.
جلوی حضرت آقا دو زانو نشسته و ایشان را مولا خطاب می‌کنند.
حضرت آقا ناراحت شده و به علامه می‌فرمایند این کار را نکنید.
علامه حسن‌زاده می‌فرمایند: اگر یک مکروه از شما سراغ داشتم این کار را نمی‌کردم.
ایشان در جای دیگر فرموده‌اند: گوش‌تان به دهان رهبر باشد. چون ایشان
گوششان به دهان حجت‌بن‌الحسن(عج) است.


آیت‌الله حسن‌زاده آملی می‌فرمایند: رهبر عظیم‌الشأن‌تان را دوست بدارید،
عالمی،‌ رهبری، موحدی، سیاسی، دینداری، انسانی، ربانی، پاک منزه،
کسی که دنیا شکارش نکرده، قدر این نعمت عظما را که خدا به شما عطا فرموده،
قدر این رهبر ولی وفی الهی را بدانید، مبادا این جمعیت ما را، مبادا این کشور ما را،
مبادا این کشور علوی را، این نعمت ولایت را از دست شما بگیرند.
خدایا به حق پیامبر و آل پیامبر سایه این بزرگ‌مرد، این رهبر اصیل اسلامی
حضرت آیت‌الله معظم خامنه‌ای عزیز را مستدام بدار.


بنده نگران مسئله فرهنگ هستم / اساس،باید تقویت جناح فرهنگی مومن باشد / امیدوارم مسئولین فرهنگی توجه داشته باشند كه چه می كنند،با مسائل فرهنگی نمی شود شوخی و بی ملاحظگی كرد / همه باید قدر جوانان مومن و انقلابی را بدانند،اینها هستند كه روز خطر سینه سپر می كنند.

بیانات در دیدار اعضای مجلس خبرگان رهبرى ۱۳۹۲/۱۲/۱۵



رهبر معظم انقلاب آیت الله امام خامنه ای (مدظله العالی) :

«چادر بهترین نوع حجاب ایرانی و نشانه ملی ماست/ آن‌ها با چادر و حجاب صحیح و متقن شما از همه چیز بیشتر دشمن‌اند»

«مردم ما چادر را انتخاب کرده‏اند. البته ما هیچ وقت نگفتیم که «حتماً چادر باشد، و غیرچادر نباشد.» گفتیم که «چادر بهتر از حجاب‌هاى دیگر است.» ولى زنان ما مى‏خواهند حجاب خودشان را حفظ کنند. چادر را هم دوست دارند. چادر، لباس ملى ماست. چادر، پیش از آن‏که یک حجاب اسلامى باشد، یک حجاب ایرانى است. مال مردم ما و لباس ملى ماست.»

سیّد مرتضی آوینی

هریک از این ترفندهایی که آمریکا دربرابر ما به کار برده است کافی است که انقلاب یا رژیمی را سرنگون کند،اما دربرابر جمهوری اسلامی از همه این مکرها جز تثبیت بیشتر ما و صدورانقلاب اسلامی به همه جهان کار دیگری برنیامده است. آنچه که به ما اینچنین قدرتی بخشیده این است که ما برخلاف همه دنیا تابع «اعتقاداتمان»هستیم نه«اقتصادمان» .

امیرالمؤمنین علیه السلام می‌فرماید:

روزی رسول خدا از ما پرسید:« بهترین کار برای زنان چیست؟»


فاطمه علیهاسلام پاسخ داد:« بهترین کار برای زنان این است که مردان را نبینند و مردان نیز آنها را نبینند.»




امید است لحظاتی شاد, مفید و معنوی در کنار ما داشته باشید.
دست هممون برسه ضریح امام حسین (علیه السلام).
یا علی.
التماس دعا.
مدیر: مرکا

مدیر وبلاگ :
نویسندگان
پیوند روزانه




پخش زنده حرم آیه قرآن حدیث موضوعی
روزشمار فاطمیه


















دریافت کد لوگوی سایت مراجع معظم تقلید
مهدویت امام زمان (عج)

وصیت شهدا انقلاب اسلامی ذکر روزهای هفته جنگ دفاع مقدس سوره قرآن
سیاست خارجی دولت هاشمی رفسنجانی
تعامل‌گرایی تجربه‌ای شکست‌خورده
دولت هاشمی رفسنجانی توسعه را با نگاه به آن‌سوی مرزها، در صدر و اولویت برنامه‌های دولتی قرار داد. توسعه‌ای که بیش از آنکه نگاه به درون داشته باشد، کمک از خارج را کلید موفقیت می‌دانست و بیش از آنکه به پتانسیل‌های داخلی توجه کند، بهبود روابط با قدرت‌های غربی را ضامن توسعه تلقی می‌کرد.



محمدرضا چیت‌سازیان؛ توسعه، پیشرفت و آبادانی از جمله مفاهیمی است که در بیش از یک سدۀ اخیر ذهن اغلب روشن‌فکران و سیاست‌مداران ایرانی را به خود مشغول ساخته است. ذهنیت ایرانی پس از تهاجم روس‌ها به ایران و انعقاد قراردادهای ننگین گلستان و ترکمانچای، در عرض مدت کوتاهی با وقایع و تحولاتی که در جهان غرب طی سده‌ها شکل گرفته و تکامل یافته بود، آشنا شد. در حقیقت، برخورد ایران با جهان غرب که با بُعد نظامی آغاز شد، به‌تدریج و در طول زمان ابعاد اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و حتی علمی نیز به خود گرفت. بدین‌ترتیب مفهوم توسعه که روند آن در غرب بسیار طولانی‌مدت و تدریجی بود، به عاریت گرفته شد و به‌تدریج مدل‌های مختلف آن برای ایران نسخه‌پیچی شد. مدل‌هایی که بعضاً هیچ‌گونه سنخیتی با بافتار و بستر جامعۀ ایرانی نداشت و بدون در نظر گرفتن تحولات تاریخی کشورمان طی قرن‌های متمادی، به‌دنبال شبیه‌سازی جامعۀ ایرانی با روندی بود که کشورهای غربی طی کردند. با این‌حال، طی دهه‌های گذشته، مفهوم توسعه نیز به‌تدریج شالوده‌شکنی شده است و دیگر به‌طور تقریباً قطعی می‌توان گفت که مدل‌های توسعۀ غربی برای بسیاری از کشورهای در حال توسعه نظیر ایران، نامناسب به نظر می‌رسد. در این بین، یکی از مباحثی که در سال‌های گذشته و به‌ویژه در سال‌های پس از انقلاب اسلامی در ایران امکان بحث و تبادل‌نظر یافته، درون‌زا یا برون‌زا بودن این روند است؛ به‌نحوی‌که این سؤال در ذهن بسیاری از اندیشمندان و صاحب‌نظران پدید آمده است که آیا پیشرفت یک فرایند درونی است که با اجماع نخبگان و ارادۀ ملی در داخل شکل می‌گیرد و یا از محور سیاست خارجی می‌گذرد. این مسئله زمانی اهمیت بیشتری می‌یابد که همواره طی سه دهۀ گذشته و با توجه به رفت‌وآمد دولت‌ها و نگرش‌های متفاوت و بعضاً متعارض آن‌ها به این مسئله، هریک پیشرفت را از رویکرد خاصی دنبال کرده‌اند و این موضوع سیاست خارجی جمهوری اسلامی را فاقد یک استراتژی منسجم و بلندمدت ساخته است. پرواضح است که در میان دولت‌هایی که پس از انقلاب به قدرت رسیدند، دولت هاشمی رفسنجانی توسعه را با نگاه به آن‌سوی مرزها در صدر و اولویت برنامه‌های دولتی قرار داد. توسعه‌ای که بیش از آنکه نگاه به درون داشته باشد، کمک از خارج را کلید موفقیت می‌دانست و بیش از آنکه به پتانسیل‌های داخلی توجه کند، بهبود روابط با قدرت‌های غربی را ضامن توسعۀ کشور تلقی می‌کرد. با توجه به مطالب مطرح‌شده در بالا، واکاوی ابعاد مختلف سیاست خارجی دوران هاشمی رفسنجانی ضروری به نظر می‌رسد.

 
برای بازسازی ویرانی‌های ناشی از جنگ، دولت هاشمی با پیش گرفتن اقتصاد بازارمحور و با تکیه بر وام‌های صندوق بین‌المللی پول، مجموعه‌ای از سیاست‌های تعدیل را در نظر گرفت که یک سال بعد، به‌سبب رسوایی‌ها و فساد گسترده‌ای که با فروش بنگاه‌های دولتی براساس برنامۀ خصوصی‌سازی همراه شده بود، به حالت تعلیق درآمد.
 
سیاست خارجی جمهوری اسلامی در دوران هاشمی رفسنجانی
با پیروزی هاشمی رفسنجانی در انتخابات ریاست‌جمهوری سال 1368، شاهد آغاز عصری جدید در روابط ایران با کشورهای منطقه و قدرت‌های جهانی به‌ویژه اروپا و آمریکا بوده‌ایم. آنچه رویکرد دولت را در این مقطع حساس شکل می‌داد، توجه ویژۀ دولت به عرصۀ سیاست خارجی بود که در راستای بهبود و حل مشکلات داخلی صورت می‌گرفت. بر این اساس، جهت‌گیری سیاست خارجی در قالب تنش‌زدایی و همزیستی مسالمت‌آمیز با جهان خارج تعریف شد. بدین‌ترتیب اهداف سیاست خارجی نیز در همین چارچوب پدیدار شد. عادی‌سازی روابط و تنش‌زدایی با اروپا، تلاش برای کاهش تنش و همزیستی مسالمت‌آمیز با آمریکا، مشارکت فعال در سازمان ملل، جنبش عدم تعهد، سازمان کنفرانس اسلامی، توسعۀ روابط با شورای همکاری خلیج‌فارس و کشورهای آسیای میانه و قفقاز و همکاری نزدیک با روسیه و چین، در همین راستا قابل تبیین است. در همین راستا، گفت‌وگوهایی با اتحادیۀ اروپا آغاز شد که به گفت‌وگوی انتقادی شهرت یافت. بدین‌جهت که اروپایی‌ها طی آن خواستار تغییر رویکرد ایران در برخی از مسائل داخلی و به‌تعبیری خواهان دخالت در اموری شدند که حاکمیت ملی کشور را نقض می‌کرد. آن‌ها در بیانۀ پایانی اجلاس ادینبروگ در انگلستان تصریح نمودند که این گفت‌وگوها باید انتقادی و دربرگیرندۀ نگرانی‌های ناشی از رفتار ایران باشد. آن‌ها به‌دنبال بهبود اوضاع حقوق بشر در ایران و برخورد به‌تعبیر آن‌ها عادلانه با گروه‌های اپوزیسیون و مخالف نظام جمهوری اسلامی و همچنین آزادی افرادی بودند که محکوم به معاندت شده بودند. آن‌ها همچنین لغو فتوای امام راحل در مورد حکم اعدام سلمان رشدی را خواستار بودند. تروریسم از دیگر مباحثی بود که در اولویت کشورهای اروپایی در مواجهه با ایران قرار داشت. در حقیقت، حمایت ایران از گروه‌های فلسطینی همچون حماس و جهاد اسلامی و همچنین حزب‌الله، سبب شده بود تا اروپایی‌ها به مخالفت با ایران در مقابل آنچه خود روند صلح خاورمیانه می‌نامیدند و برپایۀ منافع آن‌ها طرح‌ریزی شده بود، بپردازند. آن‌ها همچنین خواهان گفت‌وگو در زمینۀ پیشرفت‌های تسلیحاتی ایران بودند. این درخواست با پاسخ مثبت دولت هاشمی رفسنجانی روبه‌رو شد. گفت‌وگوهای انتقادی ایران و اروپا در شناخت دیدگاه‌های سیاسی دو طرف مفید بود، ولی این گفت‌وگوها نتوانست اختلافات سیاسی ایران و اروپا را حل کند و توفیق چندانی در گسترش و تحکیم مناسبات سیاسی نیافت؛ به‌طوری‌که پس از صدور حکم نهایی دادگاه آلمانی میکونوس برضد مقامات عالی‌رتبۀ جمهوری اسلامی در فروردین‌ماه 1376، روابط سیاسی ایران و اروپا تیره شد. دولت آلمان و چهارده کشور دیگر عضو اتحادیۀ اروپا، گفت‌وگوی انتقادی با ایران را قطع کردند و سفرای خود را از تهران فراخواندند. بدین‌ترتیب مناسبات ایران و اروپا پس از گذشت هشت سال، به وضعیت قبل از ریاست‌جمهوری هاشمی رفسنجانی بازگشت.1
اما در مورد آمریکا، ایران در دوران ریاست‌جمهوری هاشمی رفسنجانی به‌جای دنبال کردن گفت‌وگوهای مستقیم و متقابل، کاهش سطح تنش و تخاصم و همچنین عدم رویارویی مستقیم میان دو کشور را دنبال می‌کرد. نقطۀ عطف این رویکرد با تهاجم عراق به کویت و اشغال آن در مرداد 1369 و تغییروتحول شرایط منطقه آغاز شد. جمهوری اسلامی ایران ضمن محکومیت آشکار این تجاوز، درصدد حل‌وفصل مسالمت‌آمیز بحران از طریق همکاری با کشورهای منطقه و سازمان ملل برآمد. همچنین ایران سیاست بی‌طرفی فعال و تبعیت از قطعنامه‌های سازمان ملل در قبال بحران و جنگ را اتخاذ نمود. با این‌حال، دولت هاشمی نتوانست از این سیاست کلی استفادۀ لازم را ببرد و درحالی‌که بسیاری این رویکرد را تنها به‌منزلۀ عدم افتادن ایران در یک بحران می‌دانستند، خوش‌بینانه انتظار داشت که آمریکا پاسخ مثبتی به این سیاست بدهد و در جهت رفع محدودیت‌های اعمالی برضد ایران گام بردارد. اما دولت آمریکا مجدداً در آبان‌ماه 1369 وضعیت فوق‌العاده را در روابط با ایران تمدید کرد. پس از پایان جنگ نیز ایران از نظام امنیت دسته‌جمعی حمایت می‌کرد که کشورهای منطقه را شامل می‌شد و دست‌کم انتظار داشت که در ترتیبات امنیتی جدید حضور داشته باشد، اما این انتظار ایران نیز با مخالفت آمریکا روبه‌رو شد؛ به‌گونه‌ای‌ که در طرح امنیتی بوش که در اسفند 1369 اعلام شد، نشانی از حضور ایران وجود نداشت. اما حادثۀ دیگری که عدم حسن‌نیت آمریکایی‌ها را نشان می‌داد، آزادسازی گروگان‌های غربی بود که با متقاعد ساختن نیروهای انقلابی لبنان توسط هاشمی رفسنجانی انجام شد؛ به‌طوری‌که تا اواخر سال 1370 تمام گروگان‌ها به‌جز دو آلمانی آزاد شدند. اما این رفتار ایران نیز با حسن‌نیت آمریکایی‌ها روبه‌رو نشد. با این‌حال هاشمی رفسنجانی در تیرماه 1374 در مصاحبه با شبکۀ تلویزیونی CNN آمریکا، از امکان بهبود روابط میان دو کشور سخن به میان آورد. برخلاف انتظار ایران، آمریکا سیاست‌های تنبیهی خود را علیه ایران ادامه و افزایش داد؛ به‌گونه‌ای که در آبان‌ماه 1374 کنگرۀ آمریکا بودجۀ هجده‌میلیون‌دلاری را برای سرنگونی جمهوری اسلامی اعلام کرد.2 این روند تا پایان دوران ریاست‌جمهوری هاشمی تداوم یافت؛ به‌نحوی‌که هاشمی رفسنجانی در ماه‌های پایانی ریاست‌جمهوری خود گفت: «پیش‌بینی نمی‌کنم تحولی در روابط پیش بیاید. وضع بین ما و آمریکا از سال‌ها پیش تغییری نکرده است و چشم‌انداز روابط هم تغییری را نشان نمی‌دهد.»3
 
غیرقابل اعتماد بودن قدرت‌های بین‌المللی و به‌ویژه کشورهای غربی که همواره از هیچ کوششی برای ضربه زدن به انقلاب اسلامی و نظام دریغ نورزیده‌اند و عدم توجه به ظرفیت‌ها و پتانسیل‌های درونی کشور، سبب شد دولت هاشمی نتواند بر طرح‌های توسعه‌محور خود، جامۀ عمل بپوشاند.
 
سیاست‌های اقتصادی در دوران ریاست‌جمهوری هاشمی
مدل اقتصادی جمهوری اسلامی تا سال 1368، اقتصاد برنامه‌ریزی‌شدۀ دولتی برپایۀ خودکفایی و خوداتکایی داخلی بود که دولت بیشترین سهم و نقش را در آن داشت. الگوی توسعه‌ای نیز که برای تأمین استقلال داخلی اتخاذ شد، راهبرد جایگزینی واردات بود. براساس این راهبرد درون‌زا، تلاش شد با اتکای بر منابع و امکانات داخلی، با کمترین تعامل و ارتباط با اقتصاد بین‌المللی و بازار جهانی، تولیدات داخلی به‌میزانی افزایش یابد که کشور از واردات خارجی مستغنی و بی‌نیاز گردد. این رویه‌ای بود که در تمام طول دوران جنگ تداوم داشت، اما با پایان هشت سال جنگ تحمیلی عراق علیه ایران وبا آغاز ریاست‌جمهوری هاشمی رفسنجانی در سال 1368، این روند تغییر یافت. آنچه در مورد نوع تعامل دولت هاشمی با غرب گفته شد، در راستای همین تغییرات بود. صدمات، خسارت و ویرانی‌های ناشی از جنگ، ضرورت توجه ویژه به امر بازسازی کشور در ابعاد مختلف و به‌ویژه در امور اقتصادی و زیرساختی را آشکار ساخته بود. هاشمی رفسنجانی پیش گرفتن اقتصاد بازارمحور را برای برون‌رفت از این وضعیت و توسعه و آبادانی کشور ضروری دانست. در همین راستا، دولت وقت به‌عنوان بخشی از اصلاحاتی که عمدتاً برای گرفتن وام از صندوق بین‌المللی پول طرح‌ریزی شده بود، مجموعه‌ای از سیاست‌های تعدیلی را در نظر گرفت که شامل کاهش یارانه‌های دولتی، تک‌نرخی کردن ارز، کاهش پول در گردش، ترویج صادرات و خصوصی‌سازی صنایع ملی شده بود. خصوصی‌سازی بیش از یک هزار بنگاه دولتی در سال 1372 آغاز شد. اما یک سال بعد، به‌سبب رسوایی‌ها و فساد گسترده‌ای که با فروش بنگاه‌های دولتی براساس برنامۀ خصوصی‌سازی همراه شده بود، این اقدام به ‌حالت تعلیق درآمد. واردات کلان و بالا رفتن بدهی‌های خارجی به حدود بیست میلیارد دلار، یعنی به سطح بی‌سابقه‌ای رسید. وضعیت زمانی وخیم‌تر شد که رئیس‌جمهور وقت آمریکا، بیل کلینتون، در اردیبهشت 1374 ایران را تحریم اقتصادی کرد. عملکرد بخش کشاورزی، پس از رواج سیاست‌های آزادسازی بازار، اندکی بهبود یافت، اما پس از آزادسازی، پول بیشتر به‌سوی املاک و مستغلات و ساختن آپارتمان‌های لوکس در تهران جریان پیدا کرد تا سرمایه‌گذاری مولد. بدهی‌های خارجی نیز به‌تدریج افزایش یافت. این امر مستلزم قیدوبندهای تازۀ مالی به‌منظور بازپرداخت بدهی‌ها بود. پس از تلاش‌های بی‌حاصل و اکثراً لفظی برای آزاد کردن اقتصاد ایران از وابستگی‌اش به نفت، دولتمردان ایران تداوم محوریت آن را برای اقتصاد و کشور ضروری تلقی کردند. با وجود برخی تلاش‌های شرکت ملی نفت ایران برای افزایش صادرات نفت، تولید نفت برای پاسخ‌گویی به نیازهای ایرانیان و بازپرداخت بدهی سنگین خارجی مربوط به سال‌های پس از 1368 ناکافی بود. در نتیجه، دولت به شرکت‌های بین‌المللی روی آورد. این جریانات زمانی در حال وقوع بود که دولت علی‌رغم در پیش گرفتن سیاست تنش‌زدایی با جهان غرب و به‌ویژه آمریکا، با تحریم روبه‌رو شد. در اردیبهشت 1372 دولت کلینتون سیاست مهار دوجانبه را در پیش گرفت که شامل تحریم‌های اقتصادی علیه ایران و عراق می‌شد. برخی شرکت‌های آمریکایی هنوز می‌توانستند با ایران معامله کنند، اما هنگامی که کونوکو اعلام کرد قراردادی یک‌میلیارددلاری برای بهره‌برداری از نفت نواحی دریایی ایران منعقد کرده است، دولت کلینتون تحت فشار کنگره و گروه فشار طرفدار اسرائیل، در فروردین 1374 تحریم اقتصادی کامل را در مورد معاملات با ایران اعلام کرد. تجارت با ایالات‌متحده، که پس از جنگ افزایش یافته بود، تقریباً متوقف شد. کنگرۀ آمریکا در سال 1375 قانون تحریم ایران و لیبی را از تصویب گذراند که حتی کشورهای دیگر را نیز درخصوص سرمایه‌گذاری کلان در بخش انرژی مورد تهدید قرار می‌داد. هرچند اتحادیۀ اروپا این قانون را فاقد ارزش حقوقی اعلام کرد، با این‌حال این قانون جلوی برخی سرمایه‌گذاری‌های مورد نیاز را گرفت. در همین‌ حال، نیازهای مصرفی داخلی در حال رشد بود و کشور نمی‌توانست به‌مقدار گذشته نفت صادر کند.4
در مجموع باید گفت که هاشمی رفسنجانی در هشت سال دوران ریاست‌جمهوری‌اش، علی‌رغم تلاش‌هایی که در راستای آبادانی و توسعۀ کشور انجام داد، به‌دلیل توجه بیش‌ازحد به خارج و دنبال کردن توسعۀ برون‌زا که اتکایی بیش از اندازه به دستور کار سیاست خارجی داشت، نتوانست به توفیق چندانی دست یابد. در واقع غیرقابل اعتماد بودن قدرت‌های بین‌المللی و به‌ویژه کشورهای غربی، که همواره از هیچ کوششی برای ضربه زدن به انقلاب اسلامی و نظام دریغ نورزیده‌اند و عدم توجه به ظرفیت‌ها و پتانسیل‌های درونی کشور سبب گردید دولت هاشمی نتواند بر طرح‌های توسعه‌محور خود، جامۀ عمل بپوشاند. شاید بهترین نمود عینی این شکست را بتوان در شورش‌هایی یافت که در سال 1371 حاشیۀ شهرهای بزرگ را فراگرفت و اقشار آسیب‌پذیر را به اعتراضات گسترده و فراگیر تشویق نمود.
 
پی‌نوشت‌ها
1. سید جلال دهقانی فیروزآبادی، سیاست خارجی جمهوری اسلامی، تهران، انتشارات سمت، ص404.
2. همان، ص417-415.
3. روزنامۀ اطلاعات، 24 بهمن 1375.
4. علی رشیدی، تحولات اقتصادی ایران در دورۀ پس از انقلاب، اطلاعات سیاسی و اقتصادی، ش65-66، ص80.
5. نیکی کدی، نتایج انقلاب ایران، ترجمۀ مهدی حقیقت‌خواه، تهران، انتشارات ققنوس، ص57.
 
*محمدرضا چیت‌سازیان، دانشجوی دکترای روابط بین‌الملل/ انتهای متن|




نوع مطلب : بهتربشناسیم(سیاسی)، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
دوشنبه 11 دی 1396
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر




موضوعات
صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

لوگوی ما

 کربلایی 110-علی اکبر محمدزاده مازندرانی

تارنمای تخصصی سردارشهیدحمیدرضانوبخت

سفیر هراز

کد متحرک کردن عنوان وب

امکانات جانبی
به سایت ما خوش آمدید
نام و نام خانوادگی      
آدرس ایمیل      
کلیه حقوق این وبلاگ برای ۞ به وبلاگ مرکا خوش آمدید ۞ محفوظ است