۞ به وبلاگ مرکا خوش آمدید ۞
*.شهدا ذخائر عالم بقا هستند.*
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


بر قامت رعنای شهیدان صلوات

زمزمه نایب المهدی با حضرتش (عج)
ای سید و مولای من! من جان ناقابلی دارم (گریه حضار) ، جسم ناقصی دارم و اندک آبرویی دارم که این را هم خود شما دادید که همه این ها را فدای انقلاب و نثار شما می کنم . سید ما و مولای ما ،برای ما دعا کن که صاحب این انقلاب شمایی .






عقل باید غربال کننده باشد

روایت بسیار معروفی داریم که در کتاب العقل والجهل کافی، بحار و تحف العقول امده است. وروایتی است که

هشام بن الحکم متکلم معروف از حضرت موسی ابن جعقر(ع).(خطاب به خود هشام) نقل کرده است.

درانجا حضرت به این ایه قران که در سوره زمر است استناد می فرمایند:

( فبشرعبادالذین یستمعون القول قیتبعون احسنه اولییک الذین هدیهم الله واولییک هم اولوالالباب )

ایه عجیبی است:

بشارت بده بندگان مرا انان که سخن را استماع می کنند.بعد چکار می کنند؟

ایا هر چه را شنیدند هتان را باور می کنند وهمان را بکار می بندند یا همه را یکجا رد می کنند؟

(فیتبعون احسنه) نقادی می کنند، سبک و سنگین می کنند،ارزیابی می کنند،ان را که بهتر است انتخاب

می کنند. وان بهتر انتخاب شده را پیروی می نمایند.

انوقت می فرماید:

چنین کسانی هستند که حدا انها راهدایت کرده (یعنی هدایت اللهی و استفاده از نیروی عقل این است)

(واولییک هم اولوالااباب) اینهابراستی صاحبان عقل هستند. این،دعوت عجیبی است.

حضرت خطاب به هشام این طور می فرمایید:

(یا هشام! (ان الله تبارک و تعالی بشر اهل العقل و الفهم فی کتابه فقال) خدا اهل عقل و فهم را بشارت

داده و فرموده:

(فبشرعبادالذین یستمعون القول فیتبعون احسنه....)

از این ایه و حدیث کاملا پیداست که یکی از بارزترین صفات عقل برای انسان همین تمیز وجدا کردن است

جدا کردن سخن راست از سخن دروغ،سخن ضعیف ازسخن قوی، سخن منطقی از سخن غیر منطقی،

وخلاصه غربال کردن، عقل ان وقت برای انسان عقل است که به شکل غربال در بیاید :یعنی هر چه را که

وارد می شود سبک سنگین کند ،غربال کند ، انهایی را که به درد نمی خورد دور بریزد و به درد خورها را

نگاه دارد . (تعلیم و تربیت در اسلام شهید مطهری)



جانم فدای رهبر


امام خامنه ای:
..................

رزمنده ای كـه در فـضای سایبر می جنـگی بـرای فـشردن كلیدهای كامپیوتر وضـو بگیر و بـا نیـت قربه الی الله مطلب بنویس.بدانكه تو مصداق و مارَمَیت اِذ رَمَیت ... هستی .تو در شبهای تـاریك جبهه سایبری از میدان مین گناه عبور میكنی مراقب باش،به شهدا تمسك كن بصیرتت را بالا ببر كه تركش نخوری...رابطه خودت را با خدا زیاد كن...با اهل بیت یكی شو و در این راه گوش به فرمان آنها باش.
..............



" یک نفر را مثل آقاى خامنه‌ای پیدا بکنید که متعهد به اسلام باشد و خدمتگزار، و بناى قلبى اش بر این باشد که به این ملت خدمت کند، پیدا نمى کنـید، ایشان را من سالهاى طولانى مى شناسم،.» امام خمینى «قدس سره»


علامه حسن‌زاده می‌فرمایند: اگر یک مکروه از شما سراغ داشتم این کار را نمی‌کردم.
جلوی حضرت آقا دو زانو نشسته و ایشان را مولا خطاب می‌کنند.
حضرت آقا ناراحت شده و به علامه می‌فرمایند این کار را نکنید.
علامه حسن‌زاده می‌فرمایند: اگر یک مکروه از شما سراغ داشتم این کار را نمی‌کردم.
ایشان در جای دیگر فرموده‌اند: گوش‌تان به دهان رهبر باشد. چون ایشان
گوششان به دهان حجت‌بن‌الحسن(عج) است.


آیت‌الله حسن‌زاده آملی می‌فرمایند: رهبر عظیم‌الشأن‌تان را دوست بدارید،
عالمی،‌ رهبری، موحدی، سیاسی، دینداری، انسانی، ربانی، پاک منزه،
کسی که دنیا شکارش نکرده، قدر این نعمت عظما را که خدا به شما عطا فرموده،
قدر این رهبر ولی وفی الهی را بدانید، مبادا این جمعیت ما را، مبادا این کشور ما را،
مبادا این کشور علوی را، این نعمت ولایت را از دست شما بگیرند.
خدایا به حق پیامبر و آل پیامبر سایه این بزرگ‌مرد، این رهبر اصیل اسلامی
حضرت آیت‌الله معظم خامنه‌ای عزیز را مستدام بدار.


بنده نگران مسئله فرهنگ هستم / اساس،باید تقویت جناح فرهنگی مومن باشد / امیدوارم مسئولین فرهنگی توجه داشته باشند كه چه می كنند،با مسائل فرهنگی نمی شود شوخی و بی ملاحظگی كرد / همه باید قدر جوانان مومن و انقلابی را بدانند،اینها هستند كه روز خطر سینه سپر می كنند.

بیانات در دیدار اعضای مجلس خبرگان رهبرى ۱۳۹۲/۱۲/۱۵



رهبر معظم انقلاب آیت الله امام خامنه ای (مدظله العالی) :

«چادر بهترین نوع حجاب ایرانی و نشانه ملی ماست/ آن‌ها با چادر و حجاب صحیح و متقن شما از همه چیز بیشتر دشمن‌اند»

«مردم ما چادر را انتخاب کرده‏اند. البته ما هیچ وقت نگفتیم که «حتماً چادر باشد، و غیرچادر نباشد.» گفتیم که «چادر بهتر از حجاب‌هاى دیگر است.» ولى زنان ما مى‏خواهند حجاب خودشان را حفظ کنند. چادر را هم دوست دارند. چادر، لباس ملى ماست. چادر، پیش از آن‏که یک حجاب اسلامى باشد، یک حجاب ایرانى است. مال مردم ما و لباس ملى ماست.»

سیّد مرتضی آوینی

هریک از این ترفندهایی که آمریکا دربرابر ما به کار برده است کافی است که انقلاب یا رژیمی را سرنگون کند،اما دربرابر جمهوری اسلامی از همه این مکرها جز تثبیت بیشتر ما و صدورانقلاب اسلامی به همه جهان کار دیگری برنیامده است. آنچه که به ما اینچنین قدرتی بخشیده این است که ما برخلاف همه دنیا تابع «اعتقاداتمان»هستیم نه«اقتصادمان» .

امیرالمؤمنین علیه السلام می‌فرماید:

روزی رسول خدا از ما پرسید:« بهترین کار برای زنان چیست؟»


فاطمه علیهاسلام پاسخ داد:« بهترین کار برای زنان این است که مردان را نبینند و مردان نیز آنها را نبینند.»




امید است لحظاتی شاد, مفید و معنوی در کنار ما داشته باشید.
دست هممون برسه ضریح امام حسین (علیه السلام).
یا علی.
التماس دعا.
مدیر: مرکا

مدیر وبلاگ :
نویسندگان
پیوند روزانه




پخش زنده حرم آیه قرآن حدیث موضوعی
روزشمار فاطمیه


















دریافت کد لوگوی سایت مراجع معظم تقلید
مهدویت امام زمان (عج)

وصیت شهدا انقلاب اسلامی ذکر روزهای هفته جنگ دفاع مقدس سوره قرآن

به مناسبت معرفی رژیم بعث به‌عنوان آغازگر جنگ 

چرا عراق با سه سال تأخیر، متجاوز شناخته شد؟
18 آذر 1370 در ذهن ایرانیان یک روز خاص است؛ روزی که خاویر پرز دکوئیار، دبیرکل وقت سازمان ملل، عراق را به‌عنوان متجاوز جنگ علیه ایران معرفی کرد. اما آنچه جای پرسش دارد این است که چرا این مهم پس از سه سال به سرانجام رسید؟
 
گروه تاریخ برهان/ فرود نودهی؛ پس از سرنگونی رژیم پهلوی با وقوع انقلاب اسلامی و برقراری حکومت جمهوری اسلامی در ایران، ضدیت گفتمان انقلاب اسلامی با آمریکا، که خود را قدرتمندترین کشور جهان می‌دانست، با شدت آغاز شد. پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1357 و برقراری نظام جمهوری اسلامی به‌عنوان نوع خاصی از حکومت که تا آن روز در هیچ‌جای جهان تجربه نشده بود، جاذبه­های بسیاری برای کشورهای مسلمان اطراف ایران به وجود آورده بود. آمریکا و کشورهای قدرتمند غربی که به‌شدت از تبدیل شدن حکومت ایران به یک الگوی حکومتی مطلوب در منطقه هراسان بودند، درصدد راهی برای نابودی و یا در حد امکان، تضعیف این نظام برآمدند.[1]
 
رژیم بعثی عراق با حکومت مطلقه‌‌ی صدام حسین، بهترین متعهد برای کشورهای غربی در جهت ضربه زدن به جمهوری اسلامی ایران به‌شمار می‌‌رفت. جدای از این مباحث، خود صدام حسین با توجه به روحیه‌‌ی قدرت‌طلبی، در تلاش بود تا عراق را به‌ بزرگ‌ترین کشور منطقه تبدیل کند. در همین راستا، وی از شرایط داخلی ایران انقلابی که در آن ساختارهای نظام به‌طور کامل شکل نگرفته بود، استفاده کرد. صدام در اولین اقدام خود در تاریخ 26 شهریور 1359، قراردادی که در سال 1975 میلادی در الجزایر در خصوص مرزهای دو کشور بین حکومت پهلوی و عراق به امضا رسیده بود، جلوی دوربین تلویزیون رژیم بعثی عراق پاره و عملاً علیه جمهوری اسلامی اعلام جنگ کرد. حکومت بعث عراق در نهایت، در تاریخ 31 شهریور همان سال، حمله­ی سراسری خود را به ایران آغاز نمود.[2]
 
شاید نتوان مدعی شد که تنها عامل حمله‌‌ی نظامی عراق علیه ایران تحریک و کمک کشورهای غربی و به‌خصوص آمریکا باشد، ولی بدون شک بدون کمک مالی، نظامی و دیپلماسی این کشور، عراق نمی‌توانست به ایران حمله کند. به‌طور مثال، آمریکا در فروردین 1361 عراق را از لیست کشورهای تروریسم خط زد و همواره مخالف تصویب قطعنامه در سازمان ملل علیه عراق بود. آمریکا تلاش نمود با متقاعد کردن سایر کشورهای منطقه و قدرت‌‌های غربی، قسمت عظیمی از تجهیزات نظامی ارتش عراق را فراهم آورد.
 
مهم‌ترین عوامل داخلی و منطقه‌‌ای را که منجر به جنگ تحمیلی عراق علیه ایران شد می‌‌توان در چند عنوان مشخص کرد: اختلافات تاریخی و منطقه‌‌ای بین دو کشور، ماهیت رژیم بعثی عراق که در تضاد با تفکر جمهوری اسلامی بود، تغییر توازن قوا و خلأ قدرت در منطقه، وضعیت بحرانی نظامی، اقتصادی و سیاسی ایران. با همه‌‌ی این احوالات، می‌‌توان دو هدف اصلی برای حمایت کشورهای غربی از عراق در جنگ تحمیلی با ایران متصور شد: یکی عدم شکل‌گیری هژمونی انقلاب اسلامی در منطقه و جلوگیری از گسترش این طرز تفکر در میان کشورهای مسلمان منطقه و دیگری بحث مهم نفت.[3]
 
بدون شک بدون کمک مالی، نظامی و دیپلماسی آمریکا، عراق نمی‌توانست به ایران حمله کند. آمریکا در فروردین 1361، عراق را از لیست کشورهای حامی تروریسم خط زد و همواره مخالف تصویب قطعنامه در سازمان ملل علیه عراق بود.
 
در این خصوص، اگر به صدور قطعنامه‌‌های سازمان ملل توجه کنیم، به‌آسانی می‌‌توان به صحت این قضیه پی برد. شورای امنیت سازمان ملل متحد، که یکی از مهم‌ترین ارکان این سازمان به‌شمار می‌رود و حفظ صلح و امنیت بین‌‌المللی را مهم‌ترین وظیفه‌‌ی خود می‌‌داند، در طول 8 سال جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، فقط 14 قطعنامه و 15 بیانیه صادر کرد که اکثر قطعنامه‌‌ها جنبه‌‌ی توصیه‌‌ای داشته است.
 
نکته‌ی جالب اینجاست که پس از پایان یافتن جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، عراق به کویت حمله کرد و ارتش این کشور در کمترین زمان ممکن کویت را به تصرف خود درآورد و به سمت مرزهای عربستان پیشروی کرد. شورای امنیت سازمان ملل 14 قطعنامه که هیچ‌کدام از آن‌‌ها جنبه‌‌ی توصیه‌‌ای نداشته و اغلب تنبیهی بود، علیه رژیم بعثی عراق صادر کرد. این در حالی است ‌‌که مدت زمان اشغال کویت به‌وسیله‌‌ی عراق چیزی حدود 7 ماه بیشتر طول نکشید. در مقابل، جنگ عراق علیه ایران که به مدت 8 سال طول کشید را می‌‌توان یکی از مخرب‌ترین و خون‌‌بارترین جنگ‌‌های به‌وقوع‌پیوسته پس از جنگ‌‌های اول و دوم جهانی دانست که واکنش سازمان ملل در قبال آن بسیار ناچیز بود.[4]
 
ارتش عراق در این جنگ با استفاده از تجهیزات کاملی که به‌وسیله‌‌ی کشورهای غربی و برخی از کشورهای منطقه اهدا می‌‌شد، جان بسیاری از نظامیان و غیرنظامیان ایران را که ناخواسته و برای حفاظت از سرزمین خود وارد این نبرد شدند، گرفت. نکته‌‌ی تأسف‌بار و قابل تأمل در این جنگ، استفاده‌ی ارتش عراق از سلاح‌‌های شیمیایی برضد نظامیان جمهوری اسلامی ایران بود.
 
با تمام این احوالات، نهادهای بین‌‌المللی همچون سازمان ملل متحد و کشورهایی که داعیه‌‌ی برقراری صلح را در جهان داشتند، نه تنها چشم و گوش خود را نسبت به این حوادث بسته بودند، بلکه همواره با چشم‌پوشی و سکوت خود، فضا را برای پیشتازی بیشتر صدام حسین و ارتش بعثی فراهم می‌ساختند.[5] شاهد این ماجرا را می‌توان از بیانیه ‌‌ها و قطعنامه‌‌هایی که در طول این جنگ علیه عراق به‌عنوان آغازگر صادر شد، مشاهده کرد.
 
نکته‌‌ی حائز اهمیت، این مسئله است که در برهه‌‌هایی که ارتش ایران پیشرفت‌‌های چشمگیری داشته و توانسته برخی از مناطق تصرف‌شده به‌وسیله‌‌ی عراق را پس بگیرد، سازمان ملل با صدور بیانیه‌‌ها و قطعنامه-هایی شرایط را برای ایران سخت‌‌تر می‌کرد و سعی داشت چهره‌‌ای خلاف واقعیت از ایران در اختیار رسانه‌‌ها و مردم جهان قرار دهد.
 
به‌طور مثال، قطعنامه‌‌ی 514 شورای امنیت بر این بیان استوار بود که از به خطر افتادن صلح و امنیت در منطقه ابراز نگرانی کرده و از هر دو طرف مناقشه درخواست می‌‌کند هرچه سریع‌تر به جنگ پایان داده و ارتش خود را به پشت مرزهای شناخته‌شده‌‌ی بین‌‌المللی عقب برانند و گروهی از ناظران برای نظارت بر آتش‌بس به منطقه گسیل شوند.[6]
 
صدور این بیانیه در حالی بود که در این برهه، ارتش ایران توانسته بود بخشی از مرزهای تصرف‌شده‌‌ی خود به‌وسیله‌‌ی ارتش عراق را پس بگیرد، در حالی ‌‌که از آخرین قطعنامه‌‌ی صادرشده به‌وسیله‌‌ی سازمان ملل چیزی حدود 21 ماه و 15 روز می‌‌گذشت، این زمان مصادف شده بود با ویرانی قسمت مهمی از جنوب ایران که عمدتاً مناطق نفت‌خیز به‌شمار می‌‌رفت. این نوع رفتار غرض‌‌ورزانه و هدف‌‌دار سازمان ملل، که به‌وسیله‌‌ی قدرت‌‌های بزرگ غربی سامان‌دهی می‌‌شد، بسیار قابل تأمل است.[7]
 
نکته‌ای که نباید از نظر دور داشت، نقش نفت در صدور بیانیه‌‌ها و نیز طولانی شدن جنگ بین ایران و عراق است. عراق و ایران از مهم‌ترین مراکز ذخایر نفتی در جهان به‌شمار می‌‌روند. طولانی شدن جنگ و نیاز به تجهیزات نظامی بیشتر، موجب می‌‌شد ایران نفت خود را با قیمت پایین‌‌تری به فروش برساند و طبیعتاً این امر از بسیاری جهات به سود کشورهای واردکننده‌‌ی نفت، که عمدتاً جزء قدرت‌‌های بزرگ و تصمیم‌گیرنده بودند، به‌شمار می‌‌رفت. با تمام این احوالات، سرانجام شورای امنیت با صدور قطعنامه‌‌ی 598، شرایط را برای پایان جنگ ایران و عراق فراهم آورد. جالب اینجاست که در همین برهه، ارتش ایران صاحب پیشرفت‌‌های بسیار قابل تأملی شد و حتی به‌سوی تصرف بصره نیز در حال پیشروی بود.[8]
 
قطعنامه‌ی 598 از اهمیت ویژه‌‌ای در جنگ ایران و عراق برخوردار بود، زیرا ادامه‌ی جنگ همراه با پیشروی‌‌ها و پیروزی‌‌های ارتش ایران همراه بود و این مسئله موجب نگرانی بیش از اندازه‌ی آمریکا به‌عنوان حامی اصلی صدام حسین شده بود. با تمام این احوالات، در تیرماه 1366 قطعنامه‌ی 598 با 15 رأی موافق و بدون هیچ رأی مخالف و ممتنعی، به تصویب شورای امنیت سازمان ملل رسید. امام (ره) که آگاهی کاملی نسبت به شرایط زمانی صدور این قطعنامه داشتند، با توجه به شرایط به‌وجودآمده، موافقت خود را با آتش‌بس اعلام کردند.[9]
 
پس از اعلام آتش‌بس و برقراری صلح میان ایران و عراق، جمهوری اسلامی به‌دنبال احقاق حق خود، خواستار تعیین شروع‌کننده‌‌ی جنگ به وسیله‌‌ی سازمان ملل و نیز نظارت، بررسی و تأیید آتش‌بس پس از تصویب قطعنامه‌ی 598 شد. با این حال، شورای امنیت اگرچه با اعزام نیرو برای بازرسی و نظارت بر آتش‌بس خواست به قسمتی از حقوق اصلی ایران توجه کند، ولی به مهم‌ترین نگرانی جمهوری اسلامی که شناسایی متجاوز جنگ بود و قبل از تصویب قطعنامه نیز مطرح شده بود، توجهی نکرد.
 
 
نکته‌‌ی مهم دیگر در خصوص تصمیمات شورای امنیت در قبال جنگ ایران و عراق، نظارت و صدور قطعنامه‌هایی در خصوص استفاده‌ی عراق از سلاح‌‌های شیمیایی به فاصله‌ی مدت زمانی طولانی، یعنی با فاصله‌ی بیش از یک سال از زمان تصویب قطعنامه‌‌ی 598 بود که این موارد بدون شک، با اعمال نفوذ آمریکا و کشورهای قدرتمند غربی و نیز برخی از کشورهای منطقه از جمله عربستان، اتفاق افتاد. با تمام این احوالات، هیچ‌‌گاه به مهم‌ترین خواسته‌‌ی ایران، یعنی اعلام متجاوز و شروع‌کننده‌‌ی جنگ، توسط سازمان ملل جوابی داده نشد.[10]
 
سه سال پس از پایان جنگ ایران و عراق و برقراری صلح بین دو کشور، صدام حسین با تمام قوا به کویت حمله کرد و توانست در کمترین زمان ممکن، تمام کویت را اشغال و به‌سوی مرزهای عربستان پیشروی کند. از مهم‌ترین دلایلی که برای حمله‌ی عراق به کویت می‌‌توان برشمرد، بدهی 30 میلیارد دلاری عراق به این کشور و نیز درخواست عراق از کشورهای صادرکننده‌ی نفت برای افزایش قیمت نفت است.
 
در این هفت ماهی که از اشغال کویت گذشت، 14 قطعنامه علیه عراق صادر شد که غالباً جنبه‌ی تنبیهی داشت، در حالی ‌‌که در طول 8 سال دفاع مقدس، فقط 15 قطعنامه علیه عراق صادر شد که اکثر آن‌‌ها جنبه‌ی توصیه‌‌ای داشت.
 
صدام حسین به امیر کویت اعلام کرد که حمله به ایران قسمت عظیمی از خواسته‌‌های کویت را نیز پوشش داده و چون عراق در این راه خسارت‌‌های مالی، جانی و نظامی بسیاری متحمل شده است، بنابراین کویت باید از طلب 30 میلیاردی خود منصرف شود. امیر کویت زیر بار این مسئله نرفت و با توجه به درگیری‌‌های مرزی گذشته میان عراق و کویت، مقدمات حمله‌ی عراق به کویت و اشغال آن فراهم شد. هدف ما در این نوشتار بررسی چگونگی جنگ عراق با کویت نیست و فقط از این بابت چگونگی شروع جنگ را مطرح کردیم که با روحیه‌‌ی تجاوزگری صدام حسین بیشتر آشنا شده و با کمی تأمل، نسبت به حمایت‌‌های بی‌‌دریغ غرب از عراق آگاهی یابیم.[11]
 
عراق سه سال پس از صلح با ایران، جنگ با کویت را آغاز کرد، در حالی ‌‌که سازمان ملل کماکان در اعلان شروع‌کننده‌‌ی جنگ ایران و عراق تعلل می‌‌کرد. آنچه در این بین عکس‌‌العمل سازمان ملل را متفاوت کرد، صدور بیانیه‌‌ها و قطعنامه‌‌های پشت سر هم و تنبیهی علیه عراق به دلیل اشغال کویت بود. اشغال کویت به‌وسیله‌‌ی عراق حدود 7 ماه طول کشید و شورای امنیت سازمان ملل از نخستین روزهای جنگ و در اولین قطعنامه‌‌ی خود، خواستار خروج بدون قیدوشرط نظامیان عراق از کویت شد.
 
در این هفت ماهی که از اشغال کویت گذشت، 14 قطعنامه علیه عراق صادر شد، در حالی ‌‌که در طول 8 سال دفاع مقدس، فقط 15 قطعنامه علیه عراق صادر شد که اکثر آن‌‌ها همان‌‌طور که گفته شد، جنبه‌‌ی توصیه‌‌ای داشت. در واقع بسته نشدن پرونده‌‌ی جنگ عراق علیه ایران در شورای امنیت پس از سه سال از توافق و عدم شناسایی متجاوز از سوی سازمان ملل، همه و همه نشانه‌‌هایی از غرض‌‌ورزی آمریکا و کشورهای غربی در خصوص نگاه متفاوت به این دو جنگ است.[12]
 
روز 18 آذر 1370 در ذهن ایرانیان یک روز خاص و به‌یادماندنی را رقم زده است؛ روزی که خاویر پرز دکوئیار، دبیرکل وقت سازمان ملل، پس از 11 سال از شروع جنگ عراق علیه و ایران و 3 سال پس از برقراری آتش‌بس میان دو کشور، عراق را به‌عنوان متجاوز جنگ علیه ایران معرفی کرد و این یعنی اینکه نهایتاً خواسته‌های جمهوری اسلامی برای مشخص شدن متجاوز به بار نشست.
 
در کنار تلاش‌‌های ایران برای مشخص شدن متجاوز، باید متذکر شد که جنگ عراق علیه کویت و فشار بیش از اندازه-ی سازمان ملل بر عراق، شرایطی را فراهم ساخت که شورای امنیت سازمان ملل برای جلوگیری از شکل‌گیری تناقضات بین‌‌المللی و جلوگیری از بارز شدن نگاه غرض‌ورزانه‌ی این شورا نسبت به کشورهای مختلف، در کنار محکوم کردن عراق نسبت به اشغال کویت، چاره‌‌ای جز بازگویی حقیقت در مورد جنگ عراق علیه ایران نداشت و در نهایت، عراق را به‌عنوان شروع‌کننده‌‌ی جنگ و متجاوزگر معرفی کرد و یک پیروزی بزرگ برای ملت ایران در عرصه‌‌ی بین‌‌المللی به وجود آمد.[13]
 
پی‌نوشت‌ها:
 

[1]. محمدحسین جمشیدی و دیگران، سازمان‌های بین‌المللی و جنگ ایران و عراق، انتشارات دانشگاه امام حسین (ع)، تهران، 1374، ص 89-88.
[2]. منوچهر پارسادوست، نقش سازمان ملل در جنگ عراق و ایران، انتشارات شرکت سهامی انتشار، تهران، 1371، ص 68.
[3]. درودیان، محمد، روند پایان جنگ، مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ سپاه، چاپ سوم، 1387، ص 203.
[4]. امیدی و پیشگامی‌فر، استراتژی ایالات متحده در خاورمیانه، فصلنامه‌ی انجمن ژئوپلیتیک ایران، 1374، ص 56.
[5]. درودیان، محمد، اجتناب‌ناپذیری جنگ، مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ سپاه، چاپ سوم، 1381، ص 75.
[6]. حسن فتحی، تلاش‌های صلح‏آمیز در 8 سال دفاع مقدس، حماسه‌ی مقاومت، ستاد فرماندهی کل قوا، تهران، 1369، ص 116.
[7]. عباس هدایتی خمینی، شورای امنیت و جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، تهران، وزارت امور خارجه، 1370، ص 70.
[8]. درودیان، محمد، روند پایان جنگ، مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ سپاه، چاپ سوم، 1387، ص 115.
[9]. منوچهر پارسادوست، نقش سازمان ملل در جنگ عراق و ایران، تهران، شرکت سهامی انتشار، 1371، ص 748.
[10]. حسن فتحی، تلاش‌های صلح‌آمیز در 8 سال دفاع مقدس، حماسه‌ی مقاومت، ستاد فرماندهی کل قوا، تهران، 1369، ص 116.
[11]. سعید خالوزاده، مواضع شورای امنیت در قبال جنگ عراق و کویت، تهران، وزارت امور خارجه، 1375، ص 12.
[12]. همان، ص20-22.
[13]. درودیان، محمد، اجتناب‌ناپذیری جنگ، مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ سپاه، چاپ سوم، 1381، ص 176.
 
*فرود نودهی، محقق تاریخ انقلاب اسلامی/ انتهای متن/




نوع مطلب : بهتربشناسیم(سیاسی)، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
یکشنبه 23 آذر 1393




موضوعات
صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

لوگوی ما

 کربلایی 110-علی اکبر محمدزاده مازندرانی

تارنمای تخصصی سردارشهیدحمیدرضانوبخت

سفیر هراز

کد متحرک کردن عنوان وب

امکانات جانبی
به سایت ما خوش آمدید
نام و نام خانوادگی      
آدرس ایمیل      
کلیه حقوق این وبلاگ برای ۞ به وبلاگ مرکا خوش آمدید ۞ محفوظ است
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic